Bug of the day: 2021-07-05

I was updating the code to the latest version of the GStreamer Rust bindings. I ended up touching A LOT of parts in almost every file, so the diff was huge. The biggest culprit was a change in the timestamps API, and we do a lot of things with timestamps, so everything related needed to be updated.

After finally getting everything to compile, I tried running the automated tests to see what went wrong there. All tests passed, apart from one.

This was a bit tricky. It’s not like half of them are failing, which would mean that I missed something fundamental. It’s also not like they’re all passing, which would mean that everything is fine. It’s just one test, and it’s timing out. Timeout means “I had to do a series of many tasks in the background and they’re still not done”, so it’s not exactly hinting at where exactly the issue is.

Fortunately we have an auto-generated API schema file, which describes all commands, with their parameters, types, and default values. I had a diff in that file and had initially not paid attention to it. So I looked at the diff and saw the problem.

I had missed one single M.

So, instead of having the code buffer for 125 milliseconds by default, it was buffering for 125 seconds.

That’s the kind of bug that the compiler wouldn’t possibly catch. I mean, “buffer for 125 seconds”, looks legitimate at a first glance, doesn’t it?

Booting a Raspberry Pi 4 without HDMI

… AKA, beheading raspberries?

I wanted to use a Raspberry Pi 4 as a small server. So, I connected it to my HDMI display to set it up, made sure that it boots, and sent it away to be deployed. To my surprise, they sent it back to me, saying that it didn’t boot. What’s worse; it was supposed to run headless, and they didn’t have a micro-HDMI cable ready on-site, so they couldn’t really debug what was wrong.

I took the little device, connected it to my screen… it boots up just fine. I disconnected it from the display and keyboard… no luck, it doesn’t show up on the network…? A little searching showed me that I had to configure a default display resolution, but that also didn’t seem to do the trick.

I soon realised that I was facing a different issue: If the device boots up without HDMI connected, the Ethernet port doesn’t work, it doesn’t recognise that a cable is plugged in. If I connect HDMI and wait a few seconds, suddenly the LEDs light up and the device goes online.

Okay, that’s weird. Maybe the device doesn’t get enough power from the USB-C power adaptor, and then draws a little more power from the HDMI cable and manages to bring the interface up? I tested three different power adaptors, but had the same problem with all of them. I tried disabling Wi-Fi and Bluetooth, in case they did the trick, but they didn’t. This post suggested that maybe it’s the USB3 hard drive’s fault, but said hard drive had an external power supply. Anyway, I tried applying the netdev and nofail options as suggested, but nothing changed.

Then I looked a bit further up in the same post, and someone suggested it might be the Ethernet cable. Okay, no, that can’t be. Broken Ethernet cables don’t act like that – they either work, or don’t. But I had nothing much to lose after wasting the whole evening, so I quickly unplugged my printer to plug in the Raspberry Pi. And … It Worked… It actually WAS the Ethernet cable!

I still can’t believe it. The device will be deployed again in a few days, and this time I’ll send a micro-HDMI cable with it. I’ll update here.

Debian Linux on Chuwi Hi10 X

TL;DR: Hardware-wise, everything works nicely apart from the accelerometer (fixed, see below). GNOME turned out to be the most touch-friendly desktop environment. Installation process was annoying. A few UI papercuts, but nothing major.

Introduction

I bought the Chuwi Hi10 X tablet the other day. It’s a nice affordable tablet with a detachable keyboard. Feeling-wise, it feels sturdy enough. I booted Windows exactly once, to make sure all peripherals work, in case I had to return it. After that was done, I decided to go install Linux on it.

My only complaint about the hardware is that the charger has a USB-C interface but doesn’t charge my phone. It has two USB-C ports on the device and two USB-A ports on the keyboard, which is already more ports than most modern laptops. I love this.

Installation

So, I downloaded the Debian testing installer, the version enhanced with non-free firmware, and started it.

First problem: everything was rotated. I had the tablet docked into the keyboard, looking at it in landscape mode. Everything in the installer was in portrait mode, and I couldn’t find a way to rotate it. That’s annoying, for sure, but I could put up with it until the end of the installation.

Second problem: The WiFi card worked too unreliably to be able to connect to my network. Fortunately I had a USB to Ethernet adaptor lying next to me.

Third problem: The touch screen didn’t work, so I had to make do with tilting my head to look at the screen and using the touchpad for clicks. I ended up forgetting about the mouse and using only the keyboard.

Fortunately, the second and third problem disappeared after I booted into my installed system, and all desktop environments allow you to rotate the screen. EDIT: I realised that the accelerometer works with the mxc4005 kernel module, which isn’t built by default on Debian. Should work out of the box on Ubuntu, but I also reported a Debian bug for it to be built next time.

Desktop environments: LxQt

My first choice was LxQt – I wanted something lightweight.

The first thing I noticed was that, I could rotate the screen, but the touchscreen input wasn’t rotated accordingly. I worked around it by modifying the udev trick found here and adding it to my Autostart so it would automatically rotate the screen on each login.

Next thing: It’s time to get rid of my temporary cable connection and see if the WiFi works. There was no front-end for that. Most on-line tutorials will tell you to just install wicd, which I wouldn’t have really minded if it wasn’t unavailable in testing or unstable. At the end I solved this by manually installing nm-tray on top. I did report a Debian bug to make nm-tray a dependency of the metapackage.

My next target was to lock the device using the power button (Android much?). No such luck. LxQt instantly shuts down the device when the power button is pressed, no confirmation, no way to override this. I tried many things and couldn’t get it to work. This post suggests using some GNOME tricks, but I didn’t even have the GNOME dependencies installed at the time.

I then installed an on-screen keyboard (Florence). It worked well enough, but… not on the screen saver. XScreensaver didn’t seem to support using an on-screen keyboard, so I had no way to unlock my tablet without the physical keyboard.

At this point, I was pretty much done with LxQt and tried XFCE instead.

Desktop environments: XFCE

First, the power button. It doesn’t instantly shut down the tablet, at least. It doesn’t do anything useful either. It’s mapped to doing exactly nothing. This is an improvement, in the sense that an accidental press of the button is harmless, but still not exactly what I needed.

Next, the on-screen keyboard on the screensaver. I somehow ended up using XScreensaver again, which apparently shouldn’t be the case – apparently XFCE has its own screensaver with support for on-screen keyboards? But I only found out about this when it was too late.

Another major annoyance with XFCE is that you can’t even navigate a menu, such as the start menu, with the touchscreen. In order to go to a submenu, you have to keep your finger over the menu item. The moment you let go of your finger, the submenu disappears. That makes it impossible to select anything on the submenu.

I decided to not bother with XFCE anymore and went to my usual preferred desktop environment, KDE.

Desktop environments: KDE

Ahh, a breath of fresh air! I saw a screenshot of its on-screen keyboard on the lock screen before I installed it. I then proceeded to remap the power button to “Lock screen”. This is wonderful.

However… how do we actually enable the on-screen keyboard? I went through a couple of options, didn’t find it, asked the internet… and found out that Wayland has what I believe to be a killer feature: Keyboard auto pop-up!

However, Wayland support for KDE is still unfinished, so finally I decided to switch to GNOME.

Desktop environments: GNOME (the winner!)

I installed GNOME and it brought Wayland with it. I was impressed to see how touch-optimised everything was. The on-screen keyboard worked nicely, out of the box, including on the lock screen. All buttons were big enough for me to not need to aim like a hawk. Wonderful!

Now, Wayland meant that I couldn’t bring my screen rotation script. I went to GNOME’s settings, rotated the screen, and that worked quite nicely. It even remembered this setting when logging out and back in … but not for the touchscreen. It registers my touches at the rotated coordinates after logging back in, so after each login I have to rotate the screen to Portrait and back to Landscape. This is the biggest issue that I have with GNOME, but it still feels better than the other desktop environments overall. EDIT: It’s already fixed in git, thanks a lot garnacho! It’s also not an issue with the accelerometer module enabled.

Next thing to try: The Power Button. I could remap it, but didn’t find the option to lock the screen there. I clicked the next best thing, which was “Do nothing”. I then went to Keyboard Shortcuts and tried remapping the power button to “Lock screen”. This only works intermittently, but at least I have an easily accessible option to lock the screen without it. I think it has something to do with some tablet auto-detection code, which turns out to be flimsy, and the button defaulting to lock the screen on tablets. In any case, that’s another papercut that needs fixing. I had a short chat with some nice folks on #gnome-hackers about it, it looks like they are aware that their tablet detection code needs to be worked on, so I didn’t annoy them further.

I then was happy enough to start adding input methods. I set up the system in Greek, because it comes with stuff like keyboard input and timezone. I went to add Japanese input. GNOME comes with ibus integrated, so I just have to install and enable ibus-mozc, right?… Wrong. Somehow it ended up detecting Greek input instead of romaji, and then it couldn’t be converted to hiragana because.. it’s Greek. The only way around it was to switch my system back to English, which I meant to do since the beginning, and remove the Greek input from the keyboard. Hmm, still not good enough. I tried anthy instead of mozc, which is clearly inferior, but at least it worked. I then tried reporting the bug, so I brought back mozc to test it and… it works?… WAT. ¯\_(ツ)_/¯ First law of engineering says “if it works, don’t touch it”. I could theoretically set up another system and try it there, but that would take too much time and I’m not sure I have enough right now.

I also couldn’t find any on-screen keyboards that support Japanese. As of now, if I want to type in Japanese, I need to either have the external keyboard plugged in, or go to one of those online input systems. I tried inputting Japanese again now, using mozc romaji input and the on-screen keyboard, and that worked fine. Hiragana input would have been more convenient but it was showing the wrong labels, so I reported it.

Lastly, Firefox has to be started with env MOZ_USE_XINPUT2=1 in order for touch-based scrolling to work. I modified the firefox.desktop file and added a launcher in /usr/local/bin.

Conclusions

The tablet itself is wonderful. Linux, on the other hand, isn’t quite ready for touch-based devices yet. GNOME seemed to have some optimisations in place, but several papercuts need to be worked on. KDE also worked decently in the short time that I tried it, but it really needs Wayland support in this regard. The respective teams are actively working on these issues in both desktop environments, so I’m optimistic for the future. XFCE and LxQt, in the other hand, are still barely usable with a touch screen, so I wouldn’t recommend them yet.

Αγορά και χρήση ποδηλάτου

Η παρακάτω ανάρτηση είναι μια ευγενική χορηγία του αδερφού μου.




Καλησπέρα!

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο, σημαίνει ότι ενδιαφέρεσαι να αρχίσεις να μετακινείσαι στη Θεσσαλονίκη με το ποδήλατο. Έχοντας αισίως πλέον μία δεκαετία πείρας στον τομέα αυτό, είπα να τη συνοψίσω όλη σ’ ένα μέρος για να μπορεί όποιος θέλει να τη διαβάζει χωρίς να κάθομαι εγώ να του εξηγώ. Οι άνθρωποι που είχα κατά νου όταν έγραφα αυτό το κείμενο είναι αμφότεροι άνδρες, οπότε χρησιμοποιώ το αρσενικό γένος στο άρθρο, αλλά όλες σχεδόν οι συμβουλές ισχύουν για αμφότερα τα φύλα.

Προς το παρόν, θα θιγούν τα εξής θέματα:
  1. Επιλογή ποδηλάτου και εξαρτημάτων
  2. Καθημερινές συμβουλές και συντήρηση
  3. Επιλογή διαδρομών
  4. Κυκλοφοριακή αγωγή
  5. Ποδηλατικός ρουχισμός
  6. Ασφάλεια ποδηλάτου και κλείδωμα
  7. Παράρτημα 1: Πτώσεις μου και αίτιά τους
  8. Παράρτημα 2: Αξιοσημείωτα περιστατικά


Προτού αρχίσουμε, μία προειδοποίηση: μαζί με τα παραρτήματα, το κείμενο είναι κάπου οκτώμιση χιλιάδες λέξεις, ήτοι κάπου 45′ ανάγνωσης. Χωρίς αυτά είναι ~6000, ήτοι κάνα ημίωρο. Κάτσε άνετα και πάρε τσάι να πίνεις.

Οπότε, αρχίζουμε:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Επιλογή ποδηλάτου και εξαρτημάτων

Η επιλογή ποδηλάτου για έναν τελείως αρχάριο ποδηλάτη δυστυχώς δεν είναι ό,τι ευκολότερο, για τον απλούστατο λόγο ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θέλει αν δεν αποκτήσει πείρα. Εγώ πχ ήθελα αρχικά ποδήλατο πόλης αλλά εν τέλει το μετέτρεψα σε ημι-αγωνιστικό· η αδερφή μου ήθελε γυναικείο ποδήλατο με ταχύτητες στο κέντρο και αποδείχτηκαν αμφότερα μάλλον περιττά· άλλος ήθελε να συνδυάζει ποδήλατο με αστικό και πήρε πτυσσόμενο και αφότου έκοψε το αστικό δεν του είναι πλέον άνετο. Ελπίζω ότι το άρθρο αυτό θα βοηθήσει στο να διελευκάνει κανείς τι ποδήλατο χρειάζεται.

Πριν επιλέξει κανείς ποδήλατο, λοιπόν, υπάρχει μία άλλη ακόμα θεμελιωδέστερη επιλογή που πρέπει να γίνει. Αυτή είναι: Για ποια χρήση προορίζεται το ποδήλατο; Εν γένει, οι πιθανές χρήσεις είναι τρεις ή τέσσερις:

  1. Αναψυχή
  2. Αθλητισμός
  3. Μετακίνηση
  4. ή 3β. Μετακίνηση συνδυασμένη με άλλα μέσα μεταφοράς


Το παρόν άρθρο εστιάζεται συγκεκριμένα στο πώς μετακινείται κανείς με το ποδήλατο στη Θεσσαλονίκη. Για άλλες χρήσεις, ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν ξέρω.

Η μετακίνηση, λοιπόν, παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες σε σχέση με τις υπόλοιπες χρήσεις. Χαρακτηριστικά:
  1. Θα συνυπάρχεις σίγουρα με άλλα οχήματα στο δρόμο (και άρα χρειάζεσαι γνώση του ΚΟΚ)
  2. Θα ποδηλατείς και με καλό καιρό και με κακό (και άρα χρειάζεσαι πχ λασπωτήρες)
  3. Η αφετηρία με την άφιξή σου δε θα ταυτίζονται (και άρα πρέπει να το κλειδώνεις και να το αφήνεις)


Θα αναφερθώ προς το παρόν στο καθ’ αυτό μοντέλο του ποδηλάτου, και μετά θα αναφερθώ στα εξαρτήματα.

Εν πολλοίς, τα ποδήλατα χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Βουνού, πόλης, αγωνιστικά. Υπάρχουν και ενδιάμεσες κατηγορίες όπως τα trekking, υπάρχουν επίσης και τα γυναικεία (θαρρώ μόνο πόλης) και τα πτυσσόμενα. Ως ποδηλάτες μετακίνησης, μας ενδιαφέρουν κυρίως τα ποδήλατα πόλης και οι ενδιάμεσες κατηγορίες που συγγενεύουν με αυτά. Τα βουνού έχουν το θετικό ότι συνήθως είναι φτηνότερα, και μπορεί κανείς να κάνει και μ’ αυτά τη δουλειά του.

Όταν διαβάζεις για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί ένα ποδήλατο, θα διαβάσεις για το αν θα πρέπει αυτό να γίνει «άνετο ή γρήγορο». Με βάση αυτήν τη φράση, είναι πολύ εύκολο να σκεφτεί κανείς ότι «Α, δε μ’ ενδιαφέρει να πηγαίνω γρήγορα, θα προτιμήσω να ‘ναι άνετο. Σιγά μην κάθομαι να βάζω βαζελίνη στα φρύδια μου για να ‘ναι πιο αεροδυναμικά και να πιάνω Mach 5.00035 αντί για Mach 5.00017.»

Αυτή η νοοτροπία είναι τελείως λάθος. Οι περισσότερες συμβουλές ταχύτητας ουσιαστικά σε βοηθούν να μη σπαταλάς ενέργεια, το οποίο βεβαιότατα και μπορεί να κάνει την ποδηλασία πιο άνετη αν μείνεις στις ίδιες ταχύτητες! Τέτοιου είδους συμβουλές (όπως το ύψος της σέλας, η σωστή πίεση στα ελαστικά, και ο σωστός ρυθμός ποδηλασίας) θα αναλυθούν σε επόμενο κεφάλαιο.

Έχοντας πει αυτά, ομολογώ ότι υπάρχει όντως ένα δίλημμα στο τι ακριβώς συγκεκριμένες ανέσεις θα έχει ένα ποδήλατο. Αυτό είναι: Προτιμάς το ποδήλατό σου να είναι άνετο στο πετάλι, ή άνετο στο κάθισμα; Αυτό είναι επίσης ένας παράγοντας που ίσως δε θα καταφέρεις να αποφασίσεις χωρίς κάποια πείρα.

Για να ‘ναι το ποδήλατο άνετο στο κάθισμα, πρέπει το τιμόνι να ‘ναι ψηλά για να μη σκύβεις, και η σέλα χαμηλά για να ανεβοκατεβαίνεις ευκολότερα. Ίσως, δε, προτιμήσεις να ‘χεις και τα ελαστικά λίγο πιο ξεφούσκωτα για ν’ απορροφούν κραδασμούς.

Για να ‘ναι το ποδήλατο άνετο στο πετάλι, πρέπει το τιμόνι να ‘ναι χαμηλά για να μπορείς να χρησιμοποιείς όλους τους μύες των ποδιών σου, και η σέλα ψηλά για να μη ζορίζεις τα γόνατά σου. Τα ελαστικά πρέπει να ‘ναι καλά φουσκωμένα για να μην έχεις πολλές τριβές.

Αν το ποδήλατο παραείναι άνετο στο κάθισμα, και είσαι τύπος που αγαπά τη φυσική άσκηση, τα πόδια σου θα πιαστούν σίγουρα· αν πας γρήγορα θα πιαστούν απ’ το ζόρι, αν πας αργά θα πιαστούν απ’ την ακινησία. Απ’ την άλλη, αν το ποδήλατο παραείναι άνετο στο πετάλι, ίσως καταλήξει να πιάνεται πχ η μέση σου απ’ το σκύψιμο ή τα χέρια σου απ’ το στήριγμα στο τιμόνι. Το τι ακριβώς θα πρέπει να κάνεις εν τέλει είναι καθαρά προσωπική επιλογή, και μάλιστα μία επιλογή που ίσως δεν είναι ακριβώς αυτή που αρχικά περίμενες ότι θα καταλήξεις να κάνεις. Δική μου πρόταση είναι να ξεκινήσεις με το ποδήλατο άνετο στο πετάλι, και μόνο αν δεν καταφέρεις να το συνηθίσεις τότε να αυξήσεις την άνεση στο κάθισμα.

Άλλα διάφορα κριτήρια:
  • Γυναικείο ποδήλατο: Το κριτήριο είναι ένα: Πρόκειται να ποδηλατείς με φούστες; Αν όχι, μην μπεις καν στον κόπο. Αν και δεν ξέρω πολλά για τη γυναικεία ένδυση, το θεωρώ πιο βολικό να ποδηλατείς με φόρμα και να φορέσεις τη φούστα από πάνω αφότου ξεκαβαλήσεις, αν γίνεται.
  • Μπροστινή ανάρτηση: Το θεωρώ μάλλον ήσσονος σημασίας, τουλάχιστον για κάποιον αρχάριο ποδηλάτη. Η διαφορά συνήθως δεν είναι μεγάλη, και στην τελική μπορεί να αντικατασταθεί μετά την αγορά, αν και κάπως ακριβά. Προσωπικά έχω ανάρτηση που κλειδώνει και μ’ έχει καταβολέψει. Με την ανάρτηση κλειδωμένη, το ποδήλατο είναι πιο άνετο στο πετάλι επειδή δε χάνεται ενέργεια στην ανάρτηση. (Οι κραδασμοί που καταλήγω να νιώθω είναι μάλλον ασήμαντοι.) Με την ανάρτηση ελεύθερη, μπορώ να περνάω από ράγες τραίνου χωρίς να φοβάμαι μη σφηνώσει ο τροχός, να ποδηλατώ με σακούλες κρεμασμένες στο τιμόνι χωρίς να φοβάμαι μη σχιστούν, και να κατεβαίνω κατηφόρες με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να φοβάμαι μη χάσει πρόσφυση το ποδήλατο σε μια λακούβα ή σε ένα απότομο φρενάρισμα.
  • Διάμετρος τροχού: Βασικά, αν πρόκειται να μετακινείσαι κυρίως παράλληλα με την παραλία, πάρε τους μεγαλύτερους που θα βρεις· γύρω στο 28-29 είναι καλά. Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι ούτε αρκετά ανώμαλοι ούτε αρκετά ανηφορικοί για να δικαιολογήσουν κάτι άλλο. Αν πρόκειται να ‘χεις πολύ πάνω-κάτω, ίσως σε βολέψει κάποιος μικρότερος τροχός ή ακόμα και κάποιο ποδήλατο βουνού.
  • Φάρδος τροχού: Αν πρόκειται να κυκλοφορείς με αγωνιστικό ποδήλατο (τα λεγόμενα «κουρσάκια») ίσως καταλήξεις να ‘χεις πολύ λεπτό τροχό. Δεν ξέρω πόσο καλά ανταποκρίνονται αυτοί σε λακούβες και κατέβασμα από πεζοδρόμιο, όμως. Είναι κάτι που καλό θα ‘ταν να συζητήσεις με έναν έμπιστο ποδηλατά. (μόνο έναν τέτοιο άνθρωπο ξέρω, προσωπικά…)
  • Μήκος τιμονιού: Μ’ έχει βολέψει πολύ το μικρό τιμόνι επειδή ελίσσομαι καλύτερα ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα και χωράει καλύτερα στο ασανσέρ. Προσωπικά γούστα, φυσικά.
  • Πτυσσόμενο ποδήλατο: Μόνο για μικρές διαδρομές με μικρές ταχύτητες. Για παράδειγμα, μπορείς να ‘χεις ένα πτυσσόμενο ποδήλατο στο πορτ-μπαγκάζ ώστε να μπορείς να παρκάρεις όπου έχει θέση και να πηγαίνεις σπίτι σου σαν άνθρωπος. Ή μπορεί μ’ αυτό να μετακινείσαι προς/από τη στάση του αστικού. Αλλά, ναι, η εμβέλειά του είναι μάλλον περιορισμένη, και οι μικροί του τροχοί δεν τα πάνε καλά με τις λακούβες.
  • Πετάλια που κουμπώνουν με τα παπούτσια σου: Έχω διαβάσει να το αποκαλούν «Την καλύτερη βελτίωση που μπορεί να κάνει κανείς σε ποδήλατο». Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι ο άνθρωπος που το είπε αυτό ποδηλατούσε για αθλητισμό και όχι για μετακίνηση. Προσωπικά, δε θέλω να περιορίζομαι ως προς το τι παπούτσια θα φορέσω ποδηλατώντας, καθώς η ποδηλασία εξυπηρετεί τη ζωή μου και όχι το αντίστροφο. Πολλώ δε πλέον, δε θέλω σε καμία περίπτωση να πέσω αν χρειαστεί να φρενάρω απότομα, ή ακόμα και σε κάποιο φανάρι αν είμαι αρκετά γκαντέμης.


Τώρα, όσον αφορά τα εξαρτήματα, οι προαναφερθείσες ιδιαιτερότητες συγκεκριμενοποιούνται ως εξής:
  • Για ποδηλασία σε νερά, θες λασπωτήρες
  • Για ποδηλασία νύχτα, θες φώτα
  • Για να αφήνεις το ποδήλατο σε άσχετα μέρη, θες κλειδαριά
  • Για να πηγαίνεις με πάνω από 20 χμ/ω, θες κράνος
  • Διά νόμου θες κόρνα και ανακλαστικά
  • Χαρακτηριστικά, αν πρόκειται να ποδηλατείς στον ποδηλατόδρομο της παραλίας θες σίγουρα δυνατή κόρνα


Ομολογουμένως έχω καιρό να δω τον ΚΟΚ, οπότε δεν ξέρω αν οι εξής πληροφορίες είναι ακριβείς· όταν τον είχα κοιτάξει εγώ, πάντως, δεν ήταν υποχρεωτική η χρήση κράνους, αλλά ήταν υποχρεωτικά τα ανακλαστικά στις ρόδες και στα πετάλια, όπως και η κόρνα. Εγώ θα σχολιάσω ότι αν πρόκειται να πηγαίνεις με ταχύτητες πάνω του μέσου ποδηλάτη της παραλίας, θες κράνος οπωσδήποτε.

Σύντομη αναφορά στο κάθε εξάρτημα:
  • Λασπωτήρες: Οι αρχικοί που είχα ήταν τόσο άχρηστοι που όποτε γυρνούσα σπίτι με βροχή έβλεπα μαύρους λεκέδες στην μπλούζα μου. Τους άλλαξα κι ησύχασα.
  • Φώτα: Προτού αρχίσω να ποδηλατώ, νόμιζα ότι τα φώτα με δυναμό είναι πολύ ανετότερα. Εν τέλει, ακόμα και να αγνοήσει κανείς το γεγονός ότι είναι πιο αδύναμα, άπαξ και καεί το ένα λαμπάκι δε θα καταφέρεις να τα συνεφέρεις ποτέ. Έβαλα LED με μπαταρία και ησύχασα.

    Ποτέ χωρίς φώτα μετά τη δύση του ηλίου! Με κάτω από 5€ παίρνεις και για μπρος και για πίσω πλέον, είτε απ’ τα Tiger είτε απ’ τους πλανοδίους στην παραλία.
  • Κλειδαριά: Θα αναλυθεί στο αντίστοιχο κεφάλαιο.
  • Κράνος: Κάποιος κόσμος φοβάται ότι το απλό ποδηλατικό κράνος δεν προσφέρει αρκετή ασφάλεια. Ο κόσμος αυτός υπερτιμά πάρα πολύ το πόσο επικίνδυνη είναι μία πτώση με το ποδήλατο. Όταν κανείς χάνει ισορροπία απ’ το ποδήλατο πέφτει στο πλάι και χτυπάει στο βραχίονα και το μηρό, οπότε το κεφάλι δύσκολα θα χτυπήσει. Για να κινδυνεύσει το κεφάλι, πρέπει είτε να περάσει κάτω από κλαδί που θα ‘ναι στο ύψος του κεφαλιού του, είτε να πέσει με τόσο μεγάλη ταχύτητα που θα γλιστρήσει και θα χτυπήσει κάπου αλλού (ναι, μου έχουν συμβεί αμφότερα). Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, ούτε το σαγόνι κινδυνεύει ούτε το ισχίο, γι’ αυτό και παραμένουν ακάλυπτα. Φυσικά, αν πρόκειται να κατεβαίνει κανείς με το ποδήλατο απ’ τις τσουλήθρες της Waterland ξέρω γω, εκεί η ταχύτητα αυξάνει τόσο πολύ που χρειάζεται κράνος για BMX, που καλύπτουν όλο το κεφάλι.
  • Κόρνα: Νομικά αναγκαία λόγω ΚΟΚ. Θεωρητικά, συμφωνώ ότι είναι καλή ιδέα. Το πρόβλημα είναι ότι, από τη μία, το απλό «ντριννν» κουδουνάκι είναι τόσο άχρηστο που δεν αξίζει καν να το ‘χεις. Από την άλλη, δε, τα κλάξον με φούσκα που κυκλοφορούν διαλύονται στους 2-3 μήνες! Φεύγει η φούσκα και πέφτει και άντε κυνήγα την. Προσωπικά, στο τέλος αποφάσισα ότι η δική μου φωνή είναι δυνατότερη, οπότε απλούστατα την έβγαλα και τέλος. Πάντως, όποιος ποδηλατεί στην παραλία χρειάζεται σίγουρα έναν τρόπο να προειδοποιεί τους πεζούς και τους άλλους ποδηλάτες, καθώς ιδίως κάποιοι πεζοί είναι ικανοί να στήσουν ψησταριά στη μέση του ποδηλατοδρόμου χωρίς να καταλάβουν ότι υπάρχει όντως εκεί ποδηλατόδρομος. Αν έχεις άγριες ορέξεις, φυσικά, υπάρχουν και αερόκορνες όπως και ηλεκτρικές.
  • Αντανακλαστικά: Μικρό βάρος, οπότε έβαλα πολλά. Δεν ξέρω πολύ περισσότερα επ’ αυτού. Τα ζητάει και αυτά ο ΚΟΚ.


Και κάποια πράγματα που, ενώ τα είχα πολύν καιρό, εν τέλει τα έβγαλα:
  • Παγουροθήκη. Για τις διαδρομές μέσα στην πόλη, το ξεβόλεμα του να κουβαλάς το παγούρι μαζί σου αφότου ξεκαβαλήσεις είναι μεγάλο, και η ωφέλεια της πόσης νερού στα μισά μιας ημίωρης διαδρομής απειροελάχιστη. Στα 20χμ και μετά, ΟΚ, το συζητάμε· και πάλι, όμως, αν δεν το χρειάζεσαι συχνά μπορείς να το κουβαλήσεις και σε σακίδιο ή στη σχάρα.
  • Καλάθι τιμονιού. Το να έχεις βάρος στο τιμόνι κάνει το χειρισμό του ποδηλάτου δυσκολότερο. Στα 15χμ/ω δεν είναι παρατηρήσιμο, αλλά στα 30χμ/ω είναι. Γενικότερα, αν έχω κάποιο βάρος, πρώτα θα κοιτάξω να το βάλω στη σχάρα (το ιδανικό, αλλά στερεώνεται δύσκολα) μετά στην πλάτη (πανεύκολο, αλλά πρέπει να προσέξεις τα ενδεχόμενα του ιδρώτα και της κούρασης) και μετά, τελείως στο τέλος, θα σκεφτώ το τιμόνι. (και πάλι μάλλον θα προτιμήσω να κρεμάσω σακούλα απ’ αυτό, παρά να βάλω καλάθι.)
  • Καθρέφτες. Ναι, έβγαλα τους καθρέφτες! Μέχρι και γω δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Το θέμα όμως ήταν ότι δεν μπορούσα να βρω καθρέφτη της προκοπής, και αφ’ ενός στον παραμικρό κραδασμό δεν μπορούσα να δω τίποτε, αφ’ ετέρου χαλούσαν κι έπεφταν. Ήταν πολύ χρήσιμοι όσο ήμουν αρχάριος ποδηλάτης, αλλά πλέον προτιμώ απλώς να γυρνάω το κεφάλι.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Καθημερινές συμβουλές και συντήρηση



Ιδού κάποιες συμβουλές που θα σε βοηθήσουν να κάνεις πετάλι πιο άνετα:
  1. Φρόντισε τα ελαστικά σου να έχουν πάντοτε σωστή πίεση. Σε αντίθεση με το αυτοκίνητο, το ποδήλατο μπορεί στη 1 εβδομάδα να ‘χει χάσει κάμποσο αέρα και στις 2 να ‘χει ξεφουσκώσει υπερβολικά. Δεν έχεις λόγο να κουράζεσαι τζάμπα. Πάρε λοιπόν μια καλή επιδαπέδια τρόμπα με ένδειξη πίεσης. (Ο πατέρας μου είχε εκπλαγεί πολύ όταν είδε το ποδήλατο να θέλει διπλάσια πίεση απ’ ότι το αυτοκίνητο. Εικάζω ότι η πίεση ενός ελαστικού εξαρτάται πολύ περισσότερο απ’ τη διάμετρό του παρά απ’ το συνολικό του όγκο.)
  2. Φρόντισε η σέλα να είναι ψηλά. Όταν τα πόδια σου είναι υπερβολικά λυγισμένα ή υπερβολικά τεντωμένα, δεν μπορείς να βάλεις δύναμη. Ακόμα χειρότερα, αν φοράς στενό ή/και ανελαστικό παντελόνι, το να σηκώνεις ψηλά το γόνατο είναι σκέτο βάσανο.

    Ιδανικά, θες το πόδι σου τσίμα-τσίμα να μην τεντώνει τελείως όταν το πετάλι πάει τέρμα κάτω. Αυτό συνήθως σημαίνει ότι δε θα μπορείς να ακουμπήσεις κάτω ούτε καν τις μύτες απ’ τα πόδια σου χωρίς να γείρεις το ποδήλατο. Οπότε…
  3. Μάθε να ανεβαίνεις σωστά στο ποδήλατο. Πρέπει από το έδαφος να καβαλάς το παλουκόσελο και όχι τη σέλα. Μετά, να ανεβαίνεις στα πετάλια κάνοντας μισή-μία στροφή ορθοπεταλιά, και μετά να κάθεσαι. ΟΚ, είναι ένα δίπαξ στιγμιαίο ξεβόλεμα, αλλά το όφελος που προσδίδει είναι συνεχές.
  4. Κράτα την αλυσίδα του ποδηλάτου λιπασμένη. Κάθε 7-15 μέρες, ψέκασέ την με WD-40 ή κάποιο γενόσημο αυτού, και σκούπισέ τις περιττές βρωμιές με χαρτί κουζίνας. Προτείνω να γυρνάς ανάστροφα τα πετάλια και να σκουπίζεις την κάτω μεριά της αλυσίδας.
  5. Πάτα το πετάλι με την μπροστινή μεριά του πέλματός σου, ώστε η δύναμη της άρθρωσης του γονάτου να προστίθεται με τη δύναμη της άρθρωσης του αστραγάλου.
  6. Κάνε πετάλι με ρυθμό περίπου 180 πεταλιές το λεπτό, ή ισοδύναμα ~90 περιστροφές ανά λεπτό, ή ισοδύναμα ~3 πεταλιές ανά δευτερόλεπτο. Με τον τρόπο αυτό καταπονείς λιγότερο τα πόδια σου και περισσότερο το καρδιοαναπνευστικό σου σύστημα, το οποίο αναρρώνει πάντοτε πολύ πιο εύκολα. Αν θες έναν εύκολο τρόπο να βρίσκεις αυτόν το ρυθμό περίπου, τραγούδα μέσα σου το «έλα μάνα να με δεις τώρα πού ‘μαι λοκατζής». Ή το Esoragoto, ή το Hyadain no kataomoi. Ό,τι προτιμάς. Πάνε στο beatsperminuteonline.com αν έχεις την περιέργεια. (Από ορχηστρικά έχει και το Breakout City και οτιδήποτε λέει Polka-schnell.)
  7. Στατιστικά, το μεγαλύτερο τμήμα των διαδρομών σου θα είναι κοντά σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Φρόντισε λοιπόν να ‘χεις κάνα μέτρο απόσταση απ’ αυτά (ιδίως αν πηγαίνεις με μεγάλη ταχύτητα) ώστε αν ανοίξει καμιά πόρτα να μη σε πάρει σβάρνα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Επιλογή διαδρομών

Τα θετικά κριτήρια που μπορεί να έχει μία ποδηλατική διαδρομή είναι τα εξής:

  1. Να μην έχει πεζούς ή άλλα αυτοκίνητα
  2. Να είναι φαρδιά για να ‘χεις άπλα
  3. Να έχει καλό οδόστρωμα (Ναι, κάνει αισθητή διαφορά)
  4. Να μην πιάνει άνεμο
  5. Να μην έχει φανάρια ή STOP
  6. Να μην έχει απότομες ανηφόρες/κατηφόρες


Στην πράξη, φυσικά, τα 4/6 είναι το μέγιστο που θα βρεις ποτέ μπροστά σου. Ιδού κάποιες πιθανότητες που μπορεί να επιλέξεις:

  • Ποδηλατόδρομος παραλίας: Για μένα, υπήρξε πολύ βολικός για να θυμηθώ να ποδηλατώ ώσπου να ξεθαρρέψω και να πάω στην άσφαλτο. Πλέον, συνήθως τον αξιοποιώ όταν γυρνάω σπίτι μου και έχω όρεξη να λιαστώ ή να δω κόσμο. Έχει το θετικό ότι είναι τελείως επίπεδος, και ένα ~30% της πόλης μπορείς να το φτάσεις με το ποδήλατο μόνο με τον ποδηλατόδρομο της παραλίας και 1-2 φανάρια. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι είναι πλήρως ακατάλληλος για μεγάλες ταχύτητες:
    • Δεν έχει τριγύρω κτήρια να κόβουν τον άνεμο. Αν φυσάει κόντρα, είναι μαρτύριο.
    • Παραείναι στενός, και τσίμα-τσίμα χωράνε μέσα τρία ποδήλατα: Ένα από το ένα ρεύμα, ένα από το άλλο, και ένα να προσπερνάει. Αν πετύχεις μπροστά σου Επιτάφιο και έρχεται ποδήλατο απ’ το άλλο ρεύμα, δεν έχεις ελπίδα να προσπεράσεις.
    • Δεν έχει ιδιαίτερα καλό οδόστρωμα. ‘Ντάξ, ΟΚ, άθλιο δεν το λες, αλλά η άσφαλτος είναι σίγουρα ανετότερη.
    • Όσο περισσότερο κόσμο έχει η παραλία, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα ότι κάποιος αφηρημένος θα περπατάει στη μέση του ποδηλατοδρόμου… στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη μπορεί να κλείσει όλον τον ποδηλατόδρομο με το λουρί του σκύλου ή να σου φέρει το καροτσάκι του μωρού για μετωπική. (Τονίζω, η εν λόγω πιθανότητα δεν είναι ποτέ 0. Μου έχει τύχει να περπατάω απ’ το Μέγαρο ως το Βασιλικό Θέατρο και να ‘μαστε στην παραλία μόνο εγώ κι ένα ζευγάρι ως εκεί που φτάνει το μάτι… και να διανύσουν όλην αυτήν τη διαδρομή μες στον ποδηλατόδρομο.)
    Για τους λόγους αυτούς, προτείνω αρκετή προσοχή στη χρήση του.
  • Στενά: Αρκετά βολικά, ιδίως για αρχάριους ποδηλάτες ή όταν βαριέσαι να τρέχεις γρήγορα. Επίσης βολεύουν αν θες να ποδηλατείς ανηφορικά χωρίς να ‘χεις από πίσω σου ένα καραβάνι από δικαίως αγανακτισμένα αυτοκίνητα. Το πρόβλημα είναι ότι τίποτε δε σου εγγυάται ότι θα βρεις στενά που να βολεύουν τη διαδρομή που θες, και ότι αν έχουν συνέχεια STOP είναι εκνευριστικό.
  • Μεγάλοι δρόμοι: Δε θα το πίστευα αυτό ποτέ αν μου το ‘λεγες όσο ήμουν αρχάριος ποδηλάτης, αλλά οι μεγάλοι δρόμοι είναι πάρα πολύ βολικοί για ποδηλασία. Και ναι, βάζω την Παραλιακή και την Εγνατία και την Όλγας/Τσιμισκή μέσα σ’ αυτούς· ως και το δρόμο του αεροδρομίου βάζω μέσα, βασικά. Έχουν καλό οδόστρωμα και τα κτίσματα τριγύρω κόβουν τον άνεμο. Αλλά μακράν το πιο θετικό είναι ότι εν γένει οι οδηγοί προσέχουν περισσότερο απ’ τους πεζούς. (Περισσότερα στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο). Όσον αφορά δε την κίνηση: Όταν είναι φυσιολογική ή χαμηλή, η δεξιά άκρη του δρόμου είναι τόσο άδεια που ποδηλατώ πολύ πιο άνετα απ’ ότι στην παραλία. Όταν έχει πάρα πολλή κίνηση, όλα τα αυτοκίνητα είναι τόσο ακίνητα που μπορώ να περνάω άφοβα ανάμεσά τους. Βέβαια, κάποιες φορές έχει ακριβώς την κίνηση που χρειάζεται ώστε η μεν ροή να μην είναι ομαλή, οι δε κάφροι που θέλουν να κάνουν μπασίματα να μπορούν. Αυτό είναι το πιο σπαστικό γιατί χρειάζεται σλάλομ αν θες να ‘χεις μια αξιοπρεπή ταχύτητα.
  • Νέοι ποδηλατόδρομοι: Πλέον, η Εγνατία και η παλιά παραλία έχουν αποκτήσει νέους ποδηλατοδρόμους. Έχω ακούσει πολύ καλά λόγια, αλλά δεν έχω προσωπική πείρα κυκλοφορίας σε αυτούς.
  • Ποδηλατόδρομος της Αναγεννήσεως: Σκέτη καρμανιόλα, και φταίει ο δήμος γι’ αυτό. (Αναγεννήσεως είναι ο δρόμος που πάει απ’ τα Δικαστήρια μέχρι το Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό.) Η Αναγεννήσεως είναι μονόδρομος, ενώ ο ποδηλατόδρομός της διπλής κατεύθυνσης. Για να στρίψει κανείς με το αμάξι στην Αναγεννήσεως, πρέπει να διασχίσει τον ποδηλατόδρομο. Κοιτάει λοιπόν μόνο απ’ τη μία, και αν έρχεσαι εσύ απ’ την άλλη μπορεί να σού ‘ρθει μέχρι και μετωπική. Τελευταία φορά που κοίταξα, τίποτε στη σηματοδότηση δεν προειδοποιούσε τους οδηγούς γι’ αυτό.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

Κυκλοφοριακή αγωγή και ασφάλεια

Γενικές συμβουλές: Όπως προαναφέραμε, αν πρόκειται να ποδηλατείς για μετακίνηση τότε θα χρειαστεί να συνυπάρχεις με άλλα οχήματα. Αυτό σημαίνει ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει, αν μη τι άλλο, να μελετήσεις τα σήματα κυκλοφορίας για να ξέρεις πχ τι σημαίνει το STOP και πού δεν πρέπει να στρίψεις. Αν έχεις δίπλωμα αυτοκινήτου ή μηχανής, αυτό το ξέρεις ούτως ή άλλως. Το εν λόγω δίπλωμα, όμως, θα σε βοηθήσει και με δύο άλλους τρόπους. Πρώτον: ποιες συμπεριφορές άλλων δικύκλων σου προξενούν άγχος και εκνευρισμό; Ε, αυτές μην τις κάνεις. Δεύτερον, η πείρα στην κυκλοφορία με άλλο όχημα σου δίνει και αυτό που αποκαλώ «αόρατο σταυρόνημα», ήτοι την αίσθηση ότι «Αυτόν πρόσεχέ τον, θα κάνει μ████ία». Αυτό είναι όντως πάρα πολύ χρήσιμο.

Όπως και να ‘χει, στην κυκλοφορία με το ποδήλατο το μόνιμο σύνθημα είναι ένα: Πρέπει να ‘σαι ορατός και προβλέψιμος.

Αφιερωμένο στον ποδηλάτη στο χωριό που κυκλοφορούσε στο αντίθετο ρεύμα με φώτα.
  • Το «ορατός» εμπεριέχει τόσο παθητικές λύσεις (πχ τα καλά φώτα και ανακλαστικά) όσο και ενεργητικές, όπως το να βεβαιώνεσαι ότι τα υπόλοιπα αυτοκίνητα έχουν ορατότητα προς εσένα. Επίσης, να βεβαιώνεσαι ότι είσαι σε μέρος στο οποίο τα υπόλοιπα αυτοκίνητα θα κοιτάνε, και αν υποπτεύεσαι ότι δε σε βλέπουν να πατάς καμιά αγριοφωνάρα ή να βαράς κόρνα.
  • Το «προβλέψιμος» εμπεριέχει τις συμπεριφορές που είναι ούτως ή άλλως καλές ιδέες για κάθε όχημα: Όχι άσχημα μπασίματα, κοίτα τα οχήματα τριγύρω σου, μην περνάς με κόκκινο κτλ. Συγκεκριμένα στο ποδήλατο, υπάρχει και κάτι που πρέπει να τονιστεί: Ποτέ μη δώσεις προτεραιότητα στο να ‘σαι δειλός παρά στο να ‘σαι προβλέψιμος! Έχει τύχει να δω άλλον ποδηλάτη, ενώ έχει προτεραιότητα, να περιμένει να δει τι θα κάνει το επερχόμενο αυτοκίνητο. Κόντεψαν εν τέλει να συγκρουστούν, επειδή το άλλο αυτοκίνητο νόμιζε ότι θα του παραχωρούσε την προτεραιότητά του.
Επικοινωνία: Παρ’ ότι δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι ποδηλάτες το εφαρμόζουν αυτό, εγώ βρίσκω πολύ σημαντική την επικοινωνία με τα υπόλοιπα οχήματα, είτε λεκτική είτε νοηματική. Φοβάσαι μήπως το άλλο όχημα παραβεί τη δική σου προτεραιότητα; Κοίτα τον οδηγό στα μάτια και κάν’ του νόημα «στοπ». Μετά, όπως περνάς από μπροστά του, κάνε νόημα «ευχαριστώ». Άλλα χρήσιμα νοήματα και φράσεις είναι το «περάστε παρακαλώ», το «συγγνώμη, χαζομάρα μου!» και (αν δεν έχεις κόρνα) η άναρθρη κραυγή. Για τους πεζούς, το «ΑΚΡΗ ΛΙΓΟ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!», το «Με συγχωρείτε λίγο παρακαλώ!» και το απλό «ΩΠΑΑ!» συνήθως αρκούν για ομαλή κυκλοφορία.

Όσον αφορά φράσεις χρήσιμες αφότου έχεις σταματήσει: Αν κάποιος πχ πεζός σού ζητήσει να προσέχεις εσύ ώστε να μη χρειάζεται να προσέχει αυτός, απάντα του το εξής: «Εγώ βεβαίως και θα προσέξω, και απ’ τους επόμενους 10 οι 9 θα προσέξουν κι αυτοί. Ο δέκατος ο απρόσεκτος θα σας χτυπήσει. Αυτό θέλετε;»

Νομοταγία: Όταν είχα πάρει το ποδήλατό μου, ο μπάσταρδος που μου το πούλησε μού είχε πει ότι «με το ποδήλατο είσαι ένα κλικ πάνω απ’ το νόμο». Αν και τυπικά έχει δίκιο, το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του πάνω απ’ το νόμο είναι ένας καλός τρόπος να φάει βρισίδι στην καλύτερη, ή να γίνει χαλκομανία στη χειρότερη. Εγώ προσωπικά ομολογώ ότι δεν τηρώ τον ΚΟΚ κατά γράμμα πάντοτε, αλλά φροντίζω αν μη τι άλλο να έχω πάντοτε ίσες ποσότητες δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Έτσι, τηρώ το πνεύμα του νόμου και όχι το γράμμα. Άλλωστε, δεν είναι πάντοτε θέμα εγωισμού: Οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι γι’ αυτοκίνητα, δυστυχώς, και ένας ελιγμός που βολεύει ένα αυτοκίνητο δεν είναι επ’ ουδενί ο ίδιος που βολεύει έναν ποδηλάτη. Καμιά φορά κάποιες μικρές παρανομίες μπορεί να βολέψουν και σένα περισσότερο αλλά και τα υπόλοιπα οχήματα.

Για παράδειγμα: Ενώ σε όλα τα υπόλοιπα οχήματα απαγορεύεται αυστηρά να μπουν ανάποδα σε μονόδρομο, εγώ αν είναι για μικρή απόσταση μπαίνω. Άλλωστε, και να ‘ρθει άλλο όχημα, στη χειρότερη περίπτωση παίρνω το ποδήλατο παραμάσχαλα και ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο. Πάντως, αν είμαι ανάποδα στο μονόδρομο τότε ως κι οι γάτες που κυκλοφορούν σε αυτόν έχουν προτεραιότητα. Ή, μπορεί να ανέβω στο πεζοδρόμιο με το ποδήλατο. Ο πεζός σ’ αυτήν την περίπτωση έχει απόλυτη προτεραιότητα, και δεν έχω δικαίωμα να απαιτήσω ούτε καν να με δει, πόσο μάλλον να παραμερίσει. Μπορείς κάθε φορά να κρίνεις: Αυτή η παρανομία θα διευκολύνει τη δική σου κυκλοφορία χωρίς να δυσχεράνει ούτε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων ούτε των πεζών; Αν ναι, ελεύθερα.

Ενδείξεις στροφής και στάθμευσης: Αν δεν απατώμαι, για να στρίψεις, ο ΚΟΚ πλέον απαιτεί να δείχνεις με το χέρι καθ’ όλην τη διάρκεια του ελιγμού. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ηλιθιότητα που έχω διαβάσει ποτέ για ποδήλατο. Σόρρυ κι όλας, αλλά το χέρι μου το χρειάζομαι στο τιμόνι για να ισορροπώ! Δεν είμαι δα και Κινέζος ακροβάτης!

Παρ’ όλ’ αυτά, ομολογουμένως η ένδειξη με το χέρι είναι πολύ χρήσιμη για να επικοινωνείς τις προθέσεις σου στα άλλα οχήματα· πχ, αν θέλεις ν’ αλλάξεις λωρίδα ή να στρίψεις, καλό είναι να κάνεις νόημα με το χέρι πριν τον ελιγμό (και όχι κατά τη διάρκεια) για να μην εκπλαγούν δυσάρεστα οι άλλοι.

Ποδηλατική ασφάλεια: Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς στο ποδήλατο είναι ότι η παθητική του ασφάλεια (ήτοι, η ικανότητά του να σε προστατεύει τη στιγμή του ατυχήματος) είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Αυτό που δεν καταλαβαίνει κανείς εύκολα αν δεν ποδηλατήσει, όμως, είναι ότι η ενεργητική του ασφάλεια (ήτοι, η ικανότητά του να αποφεύγει ατυχήματα) είναι αξιοζήλευτη! Το ποδήλατο είναι πολύ μικρό, ευέλικτο, και πιάνει μικρές ταχύτητες, και αυτά τα τρία σε συνδυασμό του επιτρέπουν να αποφεύγει σχεδόν κάθε κίνδυνο. Παρ’ όλ’ αυτά, όσο ήμουν άπειρος έπεσα κάμποσες φορές, οπότε θα τις αναλύσω στο αντίστοιχο παράρτημα για να μην κάνεις και συ τα ίδια λάθη.

Στην παθητική ασφάλεια εμπίπτει σίγουρα το κράνος, το οποίο προανέφερα. Πέρα απ’ όλα τα προαναφερθέντα, όταν το φοράς σε σέβονται περισσότερο και οι οδηγοί των αυτοκινήτων. Υπάρχουν κι άλλα διάφορα πιθανά προστατευτικά εξαρτήματα, αλλά για ποδηλασία μετακίνησης (και όχι downhill πχ) τα θεωρώ περιττά.

Συμπεριφορές άλλων αυτοκινήτων: Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, οι αυτοκινητιστές χωρίζονται αδρομερώς στις εξής 4 κατηγορίες:

  • Ένα 5% είναι που είναι πολύ ευγενικοί και θα σου παραχωρήσουν προτεραιότητα και θα τους ευχαριστείς ολόθερμα.
  • Ένα 45% είναι που τηρούν απλώς τον ΚΟΚ οπότε αν δεν κάνεις μεγάλες ανοησίες δε θα ‘χεις πρόβλημα.
  • Ένα ακόμα 45% είναι που θεωρούν το δρόμο ολόδικό τους, αλλά εσύ επειδή δεν καταλαμβάνεις πολύ απ’ το δρόμο τους θα σε αφήσουν μεγαλόψυχα να συνυπάρξεις.
  • Ένα τελευταίο 5% είναι που δε νοιάζεται καθόλου για τη σωματική σου ακεραιότητα αλλά θα φρενάρει για να μη βάψει την αμαξάρα του με το αίμα σου ξέρω γω.


Σημαντικό συνακόλουθο: Από καμία απ’ τις κατηγορίες αυτές δεν κινδυνεύεις… αν σε έχει δει. Γι’ αυτό γκρινιάζω παντού: Ορατός και προβλέψιμος.

Ως προς το πρώτο 5%, των πολύ ευγενικών οδηγών, δεν έχω παρατηρήσει κάποια πληθυσμιακή ομάδα να υπερτερεί σε πλήθος, ούτε φυλετική ούτε ηλικιακή. Από οδηγούς που δεν κοιτάζουν τριγύρω τους, όμως… είναι λίγοι αλλά υπάρχουν.

Πιτσιρίκια: Πιτσιρίκι που περπατάει ανέμελο δίπλα στον ποδηλατόδρομο θα τιναχτεί ακριβώς μπροστά σου όπως το πλησιάζεις. 2/2 φορές ως τώρα ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί. (Και εννοείται σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ο γονιός που φταίει.) Παρόμοιες επιφυλάξεις χρειάζονται και για κάθε λογής κατοικίδια όπως σκυλιά, για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Κάτι τελευταίο: Όταν ποδηλατώ κάνω ενίοτε κάτι το οποίο για κάθε άλλο όχημα θα αποτελούσε παράνοια: παραχωρώ προτεραιότητα στο αμέσως επόμενό μου όχημα. Αν μπροστά ο δρόμος είναι ελεύθερος, και δεν έχει πχ κάνα κόκκινο φανάρι, και έχω χώρο στην άκρη του δρόμου, θα μετακινηθώ δεξιά και θα κάνω νόημα «πέρνα». Αν δεν έχω χώρο δεξιά, θα μετακινηθώ στη μέση (για να δηλώσω ότι δεν είναι ασφαλές να με προσπεράσει) και θα γκαζώσω.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

Ποδηλατικός ρουχισμός

Καμιά φορά ακούω κόσμο να λέει «Α, αυτήν την εποχή δεν έχει καλόν καιρό για ποδήλατο.» Η απάντηση είναι: «Ποτέ δεν έχει καλόν καιρό για ποδήλατο. Το καλοκαίρι κάνει ζέστη και ιδρώνεις. Το φθινόπωρο βρέχει. Το χειμώνα κάνει κρύο και κρυώνεις. Την άνοιξη φυσάει και σε δυσκολεύει.»

Είμαστε ποδηλάτες μετακίνησης. Πρέπει να προσαρμοζόμαστε εμείς στις συνθήκες έξω, και όχι το αντίστροφο.

Εγώ προσωπικά είμαι απ’ τη φύση μου άνθρωπος που ιδρώνει πολύ. Μα πολύ. Έτσι, αν ντυθώ υπερβολικά κρύα εννοείται θα κρυώσω, αλλά αν ντυθώ υπερβολικά ζεστά θα ιδρώσω και αν φυσήξει θα πάθω ψύξη. Γι’ αυτόν το λόγο, τα ρούχα που πρέπει να φοράω στο ποδήλατο είναι πολύ συγκεκριμένα.

Φυσικά, μπορεί εσύ απ τη φύση σου να μην ιδρώνεις πολύ. Σ’ αυτήν την περίπτωση, ίσως σ’ εξυπηρετήσει πχ να φοράς κάτι παραπάνω για καλό και για κακό· ας πούμε η αδερφή μου ποδηλατεί συχνά με μπουφάν του σκι, και απλώς αν ζεσταθεί ανοίγει τα φερμουάρ που έχει στις μασχάλες.

Πριν αναλύσουμε τις καθ’ αυτές συμβουλές του ρουχισμού, δέον είναι να κάνουμε μια σύγκριση ανάμεσα στο βαμβάκι και το συνθετικό. Βλέπεις, το βαμβάκι απορροφά πολύ καλύτερα την υγρασία, αλλά μουσκεύει πάρα πολύ εύκολα, ιδίως αν ιδρώνεις πολύ. Για παράδειγμα, όταν πρωτοξεκίνησα να πηγαίνω στη σχολή, με το που ξεκαβαλούσα έπρεπε ν’ αλλάξω μπλουζάκι. Το συνθετικό δεν αναπνέει τόσο καλά, και δεν απορροφά τόσο καλά την υγρασία. Αλλά για να μουσκέψει πρέπει να το βουτήξεις στο νερό. Είναι πρακτικά αδύνατον να μουσκέψει όσο το φοράς.

Με βάση αυτό: Το καλοκαίρι έχει ζέστη, και μπορεί ένα μουσκεμένο βαμβακερό μπλουζάκι να στεγνώνει πάνω σου χωρίς να ‘χεις πρόβλημα. Τα υπόλοιπα 3/4 του έτους, πρέπει α-πα-ραί-τη-τα να φοράς από μέσα συνθετικό μπλουζάκι. Τα ποδηλατικά καταστήματα τα δίνουν 30€ έκαστο κι η τιμή είναι ληστρική. Τα LIDL τα δίνουν ~10€ αλλά πρέπει να πετύχεις πότε θα ‘χει προσφορά. Το Makro (νυν The Mart) είχε θαυμάσια μπλουζάκια (και αμάνικα επίσης!) στην ίδια τιμή, αλλά σταμάτησε να τα φέρνει. Αυτά που πήρα πριν 10 χρόνια απ’ το eBay έχουν χάλια ποιότητα. Με όλ’ αυτά υπ’ όψιν, προτείνω… το πανεπιστημιακό τυπογραφείο, που έχει πολύ καλή ποιότητα και μόλις 15€ τιμή, αλλά κάπως πιο κατάλληλα για τους πιο κρύους μήνες.

Ντύσιμο το χειμώνα: Αν ντυθείς στο ποδήλατο όπως ντυνόσουν πεζός, τότε νομοτελειακά στην αρχή της διαδρομής θα ξεπαγιάζεις και στο τέλος τις διαδρομής τα ρούχα σου θα ‘ναι για στύψιμο. Βλέπεις, το πόσο κρυώνεις πάνω στο ποδήλατο εξαρτάται και απ’ το πόση ώρα ποδηλατείς, και απ’ το πόσο έντονα ποδηλατείς, και απ’ το αν φυσάει, και απ’ το αν έχεις ανηφόρες ή κατηφόρες… για να μη σ’ τα πολυλογώ, η συνάρτηση παρουσιάζει χάος. Για το λόγο αυτό, πρέπει οι πήχεις κι οι βραχίονές σου να ‘ναι σχεδόν γυμνοί, ώστε αν κρυώνεις ή ζεσταίνεσαι να το νιώσεις μόνο εκεί που δε σε νοιάζει.

Το χειμώνα, λοιπόν, ντύνομαι ως εξής:
  • Στον κορμό, συνθετικό μπλουζάκι, μακρυμάνικο βαμβακερό πουκάμισο, αμάνικο μάλλινο πουλόβερ, αμάνικο μπουφάν.
  • Στο κεφάλι, μπαντάνα, επειδή αν οι αδένες μου στο λαιμό κρυώσουν πουντιάζω. (Η μπαντάνα μού είναι απαραίτητη όλον το χρόνο, αλλά ιδίως το χειμώνα.)
  • Στα χέρια, γάντια, για να μη μουδιάσουν.
  • Στα πόδια, μόνο το παντελόνι· θα ζεσταθούν απ’ την κίνηση.
  • Στους πήχεις και τους βραχίονες, μόνο το μανίκι απ’ το πουκάμισο. Ας κρυώσουν, δε με νοιάζει.
Αυτό το ντύσιμο με έχει εξυπηρετήσει μέχρι και στους 0 βαθμούς Κελσίου. Με λιγότερους δεν έχει τύχει να χρειαστεί να ποδηλατήσω. Βέβαια ο καθένας έχει διαφορετικό μεταβολισμό. Ξεκίνα έχοντας μαζί σου μπλούζες και ζακέτες που να μπορείς να βάζεις και να βγάζεις, και δες πώς θα σε βολέψει.

Ντύσιμο το καλοκαίρι: Για μικρές διαδρομές, μπλουζάκι και παντελόνι, αδιάφορο τι ύφασμα. Για ~7 χμ και πάνω, εκτός πόλης δηλαδή, θα προτιμήσω συνθετικά και μαγιό αντί για εσώρουχο. Τονίζω ότι ο άνεμος που μπορεί να αισθάνεται ο ποδηλάτης κατά τη διαδρομή δροσίζει τόσο καλά που μπορεί να ζεσταίνεται κανείς περισσότερο μέσα απ’ ότι έξω!

Ντύσιμο την άνοιξη και το φθινόπωρο: Συνθετικό μπλουζάκι, βαμβακερό ό,τι να ‘ναι, μακρύ παντελόνι.

Επίσημη ποδηλατική ένδυση: Νομίζω δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρει κανείς παντελόνι καλής ποιότητας που να ‘χει μέσα και 2%-3% ελαστάνη, και άρα να ‘ναι αρκετά ελαστικό για ποδηλασία. Συνδυασμένο με ένα βαμβακερό πουκάμισο κι ένα μάλλινο αμάνικο πουλόβερ, μπορεί κανείς να κυκλοφορεί καλοντυμένος με το ποδήλατο.

Ποδηλασία με βροχή: Ομολογουμένως, είναι χρήσιμο να ‘χει κανείς ένα λεπτό αδιάβροχο μαζί του σε περίπτωση που αρχίζει να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Αν απλώς ψιχαλίζει, όμως, και φορέσει κανείς αδιάβροχο, έχει μεγάλη πιθανότητα να μουσκέψει περισσότερο απ’ τον ιδρώτα του που δε θα μπορεί να εξατμιστεί παρά απ’ την ψιχάλα. Για το λόγο αυτό, αν απλώς ψιχαλίζει και δε βρέχει δυνατά προτείνω να το αγνοήσεις και να πας φυσιολογικά.

Τέλος, ως προς το παντελόνι: Δέον είναι να κοιτάξεις πόσο θα σκύβεις πάνω στο ποδήλατο, και πόσο τα παντελόνια σου σε καλύπτουν ως προς αυτό. Είναι αρκετά δυσάρεστο να σε φυσάει κρύος αέρας στην ιδρωμένη μέση, και εννοείται επίσης αντιαισθητικό. Στην έσχατη, φρόντισε το συνθετικό μπλουζάκι που θα φοράς από μέσα να ‘ναι κάπως μακρύτερο. Τέλος, φρόντισε το μπατζάκι να μην είναι σούπερ φαρδύ για να μην μπλέκεται στην αλυσίδα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Ασφάλεια ποδηλάτου και κλείδωμα

Απ’ ότι έχω διαβάσει στις διάφορες διαδικτυακές κοινότητες, οι περισσότεροι ποδηλατοκλέφτες στην Ελλάδα είναι πρεζόνια. Το οποίο σημαίνει: Ευκαιριακή κλοπή, κυκλοφορούν με ένα εργαλείο και ό,τι καταφέρουν από δω κι από κει. Από πιο «επαγγελματίες» κλέφτες κινδυνεύεις μόνο αν σ’ το βάλουν στο μάτι, γι’ αυτό και αναφέρομαι σ’ αυτό πιο κάτω.

Η κλοπή ενός ποδηλάτου, λοιπόν, έχει 4 ξεχωριστές φάσεις:
  1. Στοχοποίηση
  2. Παραβίαση
  3. Απομάκρυνση
  4. Σκαπουλάρισμα
Για να πετύχει η κλοπή, πρέπει να πετύχουν και τα τέσσερα βήματα αυτά. Κατά συνέπεια, σε κάθε ένα απ’ αυτά, υπάρχουν τρόποι που μπορείς να αμυνθείς.

Τρόποι άμυνας για τη στοχοποίηση:

  1. Το να μην είναι πολύ ακριβό το ποδήλατο (Αν έχεις ποδήλατο των 5k€, ούτε στο μπαλκόνι σου δεν είναι ασφαλές, δε μιλάμε για το δρόμο.)
  2. Το να μην το αφήνεις τακτικά στο ίδιο μέρος
  3. Το να μην το αφήνεις σε μέρη όπου ο άλλος θα καταλάβει ότι θ’ αργήσεις να το πάρεις, πχ στο σινεμά
  4. Το να ξεχωρίζει το ποδήλατο απ’ τα υπόλοιπα (βλ. υποενότητα «σκαπουλάρισμα»)
  5. Αν το δεις κάπως κυνικά, το να έχει άλλα πιο ευάλωτα ή/και δελεαστικά ποδήλατα τριγύρω.
Ως προς το α), μια διευκρίνιση: Αυτό που κυρίως χρειάζεται είναι το να μη φαίνεται ακριβό το ποδήλατο. Με άλλα λόγια, μπορεί κανείς να έχει ακριβό ποδήλατο, αν το μετατρέψει έτσι ώστε να φαίνεται φτηνό και άσχημο. Εγώ έχω πάρει αυτοκόλλητα σκουριάς, και τα ‘χω κολλήσει στο δικό μου ποδήλατο, για να φαίνεται φτηνότερο και χειρότερο. Σιγά-σιγά με τον καιρό ξεκόλλησαν, βέβαια, αλλά… ώσπου να ξεκολλήσουν υπήρχαν πλέον άλλες φθορές, αυθεντικές αυτήν τη φορά. Αυτό βοηθάει και στο σκαπουλάρισμα. Για ακόμα πιο σκληροπυρηνικές λύσεις, υπάρχουν διαλύματα που επιθέτουν αυθεντική σκουριά σε όποια επιφάνεια θες.

Τρόποι άμυνας για την παραβίαση:

  1. Η καλή και (κακά τα ψέματα…) ακριβή κλειδαριά
  2. Το σωστό κλείδωμα του ποδηλάτου (Μπορείς εύκολα να ψάξεις τι εμπεριέχει αυτό, είτε στα Ελληνικά είτε στα Αγγλικά)
  3. Η επιλογή καταλλήλου αντικειμένου πάνω στο οποίο θα κλειδωθεί το ποδήλατο
  4. (Πολύ σημαντικό) Η χρήση 2 τύπων κλειδαριάς, ώστε να μην μπορούν να παραβιαστούν εύκολα με το ίδιο εργαλείο.

Τρόποι άμυνας για την απομάκρυνση:

Η κλοπή μέσου μεταφοράς έχει το ιδιαίτερο ότι το κλοπιμαίο αποτελεί και τον τρόπο απομάκρυνσης. Γι’ αυτόν το λόγο, αν ο κλέφτης δεν μπορεί για τον x ή y λόγο να καβαλήσει το ποδήλατο και να φύγει, αυτό αποτελεί άμυνα. Υπάρχουν διάφοροι τέτοιοι τρόποι, (το να παίρνεις τη ρόδα μαζί σου είναι το πιο σκληροπυρηνικό) αλλά εγώ προσωπικά δεν τους εφαρμόζω.

Τρόποι άμυνας για το σκαπουλάρισμα:

Πολλές φορές, και να κλαπεί το ποδήλατο, μπορείς να το βρεις αν περάσεις απ’ τους κλεπταποδόχους. Όσο ευκολότερα μπορείς να αποδείξεις ότι είναι δικό σου, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να το πάρεις. Λόγω αυτού, όσο πιο ξεχωριστό είναι το ποδήλατο τόσο λιγότερο θελκτικό είναι για κάποιον επίδοξο κλέφτη. (Δεν ξέρω αν τα πρεζόνια νοιάζονται γι’ αυτό, φυσικά, αλλά στη γενική περίπτωση ισχύει.)

Η πιο πικρή κατάσταση θα ήταν να συλληφθεί ο κλέφτης, να πάει το ποδήλατό σου στην αστυνομία, και να μην μπορείς να το πάρεις επειδή δεν μπορείς να αποδείξεις ότι είναι όντως δικό σου. Πρέπει με κάποιον τρόπο να πεις τι ακριβώς ήταν αυτό που έχασες. Δεν μπορείς πχ να πας να πεις «Έχασα ένα πορτοφόλι, αν βρείτε ένα κάποιο πορτοφόλι δώστε μού το».
Το οποίο σημαίνει:
  • Φωτογραφίες: Φωτογράφισε το ποδήλατο σε κάποιο μέρος που να είναι αναγνωρίσιμα δικό σου, για να ‘χεις να τις δείξεις όπου χρειαστεί.
  • Αριθμός σκελετού: Συνήθως πρέπει να τουμπάρεις το ποδήλατο για να το δεις· εμένα είναι κάτω απ’ τον άξονα των πεταλιών. Σημείωσέ τον κάπου.
  • Εμφάνιση: Αν μπορείς να πεις ότι «Να, του είχα κολλήσει ένα σκασμό αυτοκόλλητα της ομαδάρας μου» μπορούν να καταλάβουν ότι είναι δικό σου. Ακόμα καλύτερα, αν είναι βαμμένο με κάποιο πολύ χαρακτηριστικό σχέδιο.
  • Και, η λύση που συνδύαζε όλα αυτά μαζί: Bike Shepherd. Έκανες λογαριασμό, και παρήγγελνες αυτοκόλλητα με QR Code. Μετά, έκανες καταχώρηση ότι «το ποδήλατο με αριθμό σκελετού Τάδε είναι δικό μου. Ιδού μια φωτογραφία του, έμοιαζε έτσι. Το πήρα από τον Τάδε, μπορεί να εγγυηθεί για μένα. Το QR Code οδηγεί σε αυτήν ακριβώς τη σελίδα· αν δείτε το αυτοκόλλητο μπορείτε να σκανάρετε το QR Code και να πειστείτε.» Έχει τύχει να σώσω ποδήλατο με το Bike Shepherd! Μας βούτηξε κάποιος «άγνωστος» ένα ποδήλατο απ’ την αυλή του χωριού. Αλλά, το ‘χα ανεβάσει στο Bike Shepherd! Τύπωσα αφίσες ότι εκλάπη, και εν τέλει το βρήκαμε. Βέβαια… πλέον δεν μπορεί κανείς ν’ αγοράσει αυτοκόλλητα. Τους έστειλα mail και μου απάντησε «η διεύθυνση δε βρέθηκε». Ίσως αξίζει να κάνεις κάποια ιδιοκατασκευή ξέρω γω.


Επαναβαφή:

«Μα καλά,» μπορεί κανείς δικαίως να απορήσει, «γιατί να βάψω το ποδήλατό μου αν ο κλέφτης μπορεί μ’ ένα σπρέι να το κάνει ό,τι χρώμα θέλει;» Απ’ ότι είχα διαβάσει σε ποδηλατικό forum, αν το κάνει ο κλέφτης αυτό τότε η μπογιά θα κατακάτσει στα εξαρτήματα του ποδηλάτου (την αλυσίδα του, πχ) και θα τ’ αχρηστέψει. Για να βαφεί το ποδήλατο σωστά, πρέπει να αφαιρεθούν όλα τα εξαρτήματα, να βαφεί ο σκελετός, και να επανασυναρμολογηθεί. Τζάμπα κόπος, για κάποιον επίδοξο κλέφτη.

Κλοπή ανταλλακτικών:

Εμένα προσωπικά μού ‘χουν κλέψει φανάρι μπροστινό 2-3 φορές, έμαθα και το παίρνω μαζί μου. Δε μου έχουν κλέψει απολύτως τίποτε άλλο. Αν έχεις ακριβό ποδήλατο, μπορείς να κλειδώνεις τη σέλα, ή ακόμα και να την παίρνεις μαζί σου. Βέβαια, έχω ακούσει από 3ο χέρι για έναν που του έκλεψαν μέχρι και τα φρένα του (ναι, στην Ελλάδα αυτό). Αν έχεις πανάκριβα ανταλλακτικά και σ’ τα βάλουν στο μάτι, δε σε σώζει τίποτε.

Επιλογή κλειδαριάς:

Στο θέμα της επιλογής κλειδαριάς, η no.1 εύκολη επιλογή λέγεται ABUS. Η δική μου και της αδερφής μου απ’ αυτήν την εταιρία είναι· η δική μου πτυσσόμενη, της αδερφής μου αλυσίδα. Βέβαια, «εύκολη» εν προκειμένω επ’ ουδενί δε σημαίνει «φτηνή». Όσον αφορά τον προϋπολογισμό, συνήθως λένε να βάλεις το 10% της τιμής του ποδηλάτου, αλλά… εγώ προτείνω να πάρεις την πιο ακριβή που μπορείς, πχ κάνα κατοστάρι. Ο γαμπρός μου, για παράδειγμα, παλιότερα χρησιμοποιούσε επίτηδες φτηνή κλειδαριά, με το σκεπτικό ότι «Ε σιγά μωρέ, φτηνό είναι το ποδήλατο, και να μου το κλέψουν θα πάρω άλλο». Του το έκλεψαν (το ‘χε κάνα… χρόνο; ), και εν τέλει διαπίστωσε ότι ο χρόνος και το άγχος που ξόδεψε λόγω της κλοπής ήταν πολύ ακριβότερος απ’ το κόστος μιας καλής κλειδαριάς. Έτσι, μαζί με το νέο ποδήλατο πήρε και καλή κλειδαριά.

Για να προσανατολιστείς: Η δική μου κλειδαριά έκανε 100€, και αυτό είναι μία πολύ λογική τιμή. 50€ θεωρείται μάλλον φτηνή. 25€ θεωρείται ουσιαστικά σπάγγος.

Τρόποι κλειδώματος:

Ιδού κάποιοι τρόποι, απ’ την παράνοια προς τη λογική κι από κει στην αφέλεια. Σημαντική λεπτομέρεια: Κάποιοι θεωρούν ότι η σημαντικότερη ρόδα είναι η μπροστινή, επειδή μπορεί να αφαιρεθεί ευκολότερα. Άλλοι θεωρούν ότι σημαντικότερη είναι η πισινή, επειδή (λόγω κασέτας) κοστίζει περισσότερο. Εγώ βάζω «πρωτεύων» και «δευτερεύων» τροχός και αποφάσισε μόνος σου. (Εγώ πρωτεύοντα θεωρώ τον μπροστινό.)

  1. Κλείδωμα πίσω τροχού + σκελετού με ισχυρή κλειδαριά, αφαίρεση και λήψη μπροστινού τροχού και σέλας.
  2. Αφαίρεση μπροστινού τροχού, κλείδωμα αυτού + του πίσω τροχού + του σκελετού με ισχυρή κλειδαριά, λήψη του quick-release.
  3. Κλείδωμα πρωτεύοντα τροχού και σκελετού με ισχυρή κλειδαριά, κλείδωμα δευτερεύοντα τροχού και σκελετού με μέτρια κλειδαριά. (Εγώ αυτό εφαρμόζω)
  4. Κλείδωμα μόνο πρωτεύοντα τροχού + σκελετού με ισχυρή κλειδαριά
  5. Κλείδωμα μόνο σκελετού με κλειδαριά
  6. Κλείδωμα μόνο τροχού με κλειδαριά
  7. Κλείδωμα παλουκόσελου με κλειδαριά

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτά, λίγο-πολύ. Θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσω τη γνώμη σου για το κείμενο, και αν έχεις απορίες οι οποίες δε σου λύθηκαν από δω θέλω κι αυτές να τις ακούσω. Ακολουθούν αξιοσημείωτα περιστατικά και πτώσεις μου, ώστε να μάθεις απ’ τα δικά μου λάθη.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1

Πτώσεις μου και αίτιά τους

    Οι ηλίθιες:

  1. Είμαι στο ασανσέρ της οικοδομής και προσπαθώ να βγάλω το ποδήλατο από μέσα. Η όπισθεν κίνηση του πίσω τροχού γυρνάει και τα πετάλια, αλλά επειδή είχα κατεβασμένο τον ορθοστάτη σφήνωσε. Εν τέλει κατέληξα να πέσω.

    Ηθικό δίδαγμα: Μην «τσουλάς» το ποδήλατο χωρίς ν’ ανεβάσεις τον ορθοστάτη.


  2. Ποδηλατώ πίσω από ένα φίλο. Σταματάει αυτός, εγώ για να πλησιάσω λίγο φέρνω τον μπροστινό μου τροχό δίπλα στο δικό του πισινό. Αυτό δε μου επιτρέπει να τον στρέφω, όμως, οπότε πέφτω.

    Ηθικό δίδαγμα: Μη φέρνεις τον μπροστινό σου τροχό σε σημείο που να μην μπορεί να στρίψει.


  3. Ποδηλατώ στην Εγνατία. Κάποια στιγμή παρατηρώ ότι αποσπάται η προσοχή μου και κάθομαι και χαζεύω τους πεζούς στο πεζοδρόμιο. Δε δίνω σημασία, αλλά σκέφτομαι «Γούστο θα ‘χε τώρα να κάθομαι να κοιτάω κάποια κοπέλα, να πέσω επειδή είμαι αφηρημένος, και να τρέχει να δει αν είμαι καλά.» 5’ αργότερα, εμφανίστηκε τελείως ξαφνικά μπροστά μου ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και συνέβη ακριβώς αυτό.

    Ηθικό δίδαγμα: Αν δεις ότι αποσπάται εύκολα η προσοχή σου, κόψε ταχύτητα.


  4. Οι ανούσιες:

  5. Όπως ποδηλατώ προσπαθώ να μπω σε ένα «παρτέρι» με χαλίκι. Βουλιάζει ο τροχός, δεν μπορεί να στρίψει, πέφτω.

    Ηθικό δίδαγμα: Αν δεις τον μπροστινό σου τροχό να βουλιάζει, σήκω απ’ τη σέλα ώστε αν πέσει το ποδήλατο να μην πέσεις και συ.


  6. Ποδηλατώ στο πεζοδρόμιο, με ταχύτητα πεζού. Ξαφνικά αρχίζω να νιώθω πάρα πολύ έντονα τους κραδασμούς απ’ τις πλάκες· εν αγνοία μου, είχε σκάσει το πίσω λάστιχο. Λόγω αυτού, λίγο αργότερα έπεσα.

    Ηθικό δίδαγμα: Αν αρχίσεις ξαφνικά να νιώθεις πολύ έντονα τους κραδασμούς του οδοστρώματος σημαίνει ότι έχεις πάθει λάστιχο, οπότε ξεκαβάλα.


  7. Ποδηλατώ για πρώτη φορά με βροχή. Διαπιστώνω ότι ο τροχός εν τέλει δε γλιστράει (στην ευθεία με σταθερή ταχύτητα…) οπότε γκαζώνω. Φτάνω στο φανάρι που θέλω να περάσω απέναντι το δρόμο, στρίβω το τιμόνι, και πέφτω.

    Ηθικό δίδαγμα: Αν το οδόστρωμα είναι υγρό, πρόσφυση δεν κινδυνεύεις να χάσεις στην ευθεία και σταθερή ταχύτητα, κινδυνεύεις να χάσεις στο φρενάρισμα και στη στροφή.


  8. Είμαι σε ένα στενό και διασχίζω την Αριστοτέλους. Ο δρόμος άδειος από αυτοκίνητα, αλλά είχε πεζούς. Λίγο εγώ είχα θολώσει και υπολόγισα λάθος ότι χωρούσα, λίγο μία μεσήλικη κυρία είχε θολώσει και περπατούσε χωρίς να κοιτάει, εν τέλει πρόλαβα μόνο να φωνάξω «ΩΠΑΑ!» και συγκρουστήκαμε ώμο-με-ώμο. Εγώ χτύπησα λίγο το γόνατό μου στο πεζοδρόμιο, αυτή έσκασε κάτω με τα πισινά. Ώσπου να καταλάβω τι είχε γίνει ήταν ~4 άτομα τριγύρω της για να τη βοηθήσουν. Έχοντας δει ότι δεν έπαθε τίποτε μηδέτερος, αλληλοαπολογηθήκαμε και συνέχισα τη διαδρομή μου.

    Ηθικό δίδαγμα: Καμιά φορά μπορεί να μη φταίει και κανείς.


  9. Η αδερφή μου κι ο γαμπρός μου ποδηλατούν στην παραλία, δίπλα-δίπλα, κολλητά, με τον ποδηλατόδρομο εντελώς άδειο. Αυτή ήταν από δεξιά και νόμιζε ότι θα στρίψουν αριστερά, αυτός ήταν από αριστερά και νόμιζε θα συνεχίσουν ευθεία. Στρίβει αυτή, πέφτει πάνω του, και πέφτουν ως ντόμινο.

    Ηθικό δίδαγμα: Αν πρέπει ντε και καλά να ποδηλατείτε δίπλα-δίπλα, φρόντισε να ‘χετε τουλάχιστον κάνα μέτρο απόσταση για να μη γίνει κάτι εξίσου φαιδρό.


  10. Οι μέτριες:

  11. Ποδηλατώντας, προσπαθώ να ανέβω σ’ ένα πεζουλάκι. Στρίβω τη ρόδα σκεπτόμενος να το ανέβω λοξά, αλλά αυτό μου τινάζει τη ρόδα προς την άλλη και πέφτω.

    Ηθικό δίδαγμα: Τα πεζουλάκια τ’ ανεβαίνουμε υπό ορθή γωνία.


  12. Είμαι στην Όλγας, πάνω απ’ τη Νομαρχία. Έχει βρέξει και το οδόστρωμα γλιστράει, και είναι και κατηφόρα. Ακριβώς πίσω από μία στροφή, βλέπω το φανάρι κόκκινο. Φρενάρω, νιώθω τον πίσω τροχό να ολισθαίνει προς τα δεξιά. «Ω σκα—» μπουμ.

    Ηθικό δίδαγμα: Αν είσαι σε κατηφόρα και το οδόστρωμα γλιστράει, πήγαινε σαν την πάπια.


  13. Οι σοβαρές:

  14. Ποδηλατώ στην παραλία έχοντας μια βαριά τσάντα με φαγητό, με μακριά χερούλια, κρεμασμένη απ’ το τιμόνι. Σε κάποια φάση χρειάζομαι το δεξί μου χέρι, αλλά επειδή η τσάντα ταλαντευόταν, δοκιμάζω να πιάσω λίγο το δεξί χερούλι με το αριστερό χέρι, και εννοείται πέφτω. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι, όπως ένα άκρο του τιμονιού μου το ‘χα ακάλυπτο επειδή είχα χάσει την τάπα, έρχεται, ερμ… 10εκ πάνω απ’ το πιο πολύτιμο μέρος του σώματός μου και εν τέλει χρειάστηκα ράμματα.

    Ηθικό δίδαγμα 1: Το να πιάσεις κάποιο χερούλι με το αντίθετο χέρι είναι μία ασύλληπτη μαλακία την οποία δεν πρέπει να κάνεις ποτέ και για κανένα λόγο.
    Ηθικό δίδαγμα 2: Για να κρεμάσεις κάτι στο τιμόνι, πρέπει τα χερούλια του να είναι κοντά για να μην κάνει μεγάλο εκκρεμές.
    Ηθικό δίδαγμα 3: Οι τάπες έχουν λόγο που είναι στο τιμόνι, μην το αφήνεις χωρίς αυτές.


  15. Κατηφορίζω την 3ης Σεπτεμβρίου. Ποδηλατώ έχοντας 5 ώρες ύπνου μέσα σε 2 μέρες, το οποίο είναι μία κατάσταση αισθητά χειρότερη από μέθη. Πετυχαίνω το φανάρι πράσινο, οπότε αποφασίζω να στρίψω στη Στρατού με ταχύτητα. Η διατομή του δρόμου όμως είναι ό,τι χειρότερο για ελιγμούς σαν αυτόν, οπότε πέφτω, με ταχύτητα, και κάνω ένα ξαπλωτό πατινάζ στην άσφαλτο.

    Ηθικό δίδαγμα: Για μέθη το ήξερα, αλλά και με αϋπνία ΠΟΤΕ ποδηλασία.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2

Αξιοσημείωτα περιστατικά

Ιδού διάφορα περιστατικά που μπορώ να θυμηθώ απ’ την ως τώρα ποδηλατική μου πείρα. Υπάρχουν διάφορα πιο καθημερινά, και θετικά και αρνητικά: Θετικά όπως το να παραχωρούμε ο ένας προτεραιότητα στον άλλο και να αλληλοευγνωμονούμε, αρνητικά όπως το να ποδηλατώ με τη φορά του μονοδρόμου και να έρχεται αυτοκίνητο ανάποδα. Αλλά επειδή είναι πολλά και όμοια, καταγράφω μόνο όσα είναι κάπως πιο μοναδικά.
  1. Προτού καν πάρω ποδήλατο, κατηφορίζω απ’ το λιθόστρωτο στης 3ης Σεπτεμβρίου. Κατά πάνω μου έρχεται ένα μηχανάκι, σε μέρος που είναι για πεζούς. Μη έχοντας όρεξη να πουλήσω μαγκιά, κάνω στην άκρη. Το μηχανάκι όπως περνάει φωνάζει: «Ευχαριστούμε!». Ξαφνικά, η γνώμη μου μετατρέπεται απ’ το «Μα τι μαλάκας!» στο «Τι ευγενικός κύριος.»

    Ηθικό δίδαγμα: Το να ευχαριστείς τους άλλους είναι Καλό Πράμα™.


  2. Ιδού μία διαδρομή με τρία αξιοσημείωτα περιστατικά:
    1. Κατηφορίζοντας την Καυταντζόγλου απ’ τον ποδηλατόδρομο, περνώ με πράσινο. Δυο-τρία αυτοκίνητα μπροστά μου ανάβουν φλας και στρίβουν. Ένα ταξί απ’ τη μεσαία λωρίδα κόβει ταχύτητα στη μέση της Λεωφόρου Στρατού (χωρίς φλας εννοείται), και το «αόρατο σταυρόνημα» επικάθεται με μιας πάνω του: «Λες να θέλει να στρίψει;» Κοιτάω τον οδηγό πλέον αντί για μπροστά μου: Ναι, στρίβει το τιμόνι κατά πάνω μου. Φωνάζω «ΩΠΑΑ!» και σταματάει, οπότε περνάω. Βγάζει το κεφάλι και φωνάζει: «Πού πας από κει;!» Απαντώ: «Απ’ τον ποδηλατόδρομο πού πάω;!» Πετιέται ένας τρίτος «Άντε από κει ρε καραγκιόζη!» Ο ταξιτζής επιμένει: «Πού πας από κει;!» «ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!!!» Ως τώρα, παραμένει ο μόνος διαπληκτισμός στον οποίο έχω εμπλακεί στο δρόμο.
    2. Λίγο πιο μετά, μπαίνοντας σ’ ένα στενό, προσγειώνεται μπροστά μου ένα καλτσάκι. Κοιτάζω πάνω και βλέπω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να μαζεύει την μπουγάδα του. Τους εκσφενδονίζω το καλτσάκι στο μπαλκόνι τους και φεύγω.
    3. Πλησιάζοντας πλέον στο σπίτι μου, μες σ’ ένα στενό, βλέπω μια κοπέλα να ετοιμάζεται να περάσει το δρόμο. Γυρνάει το κεφάλι, με κοιτάει, και σταματάει για να περάσω. Της λέω: «Ευχαριστώ πολύ, καλό απόγευμα.» Το πρόσωπό της φωτίζει: «Να ‘σαι καλά, καλή διαδρομή!»


    Ηθικό δίδαγμα: Μη φοβάσαι τους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Για κάθε κομπλεξικό ταρίφα που θα συναντήσεις, θα βρεις και μια ευγενική κοπέλα που θα φτιάξετε τη διάθεση ο ένας του άλλου.


  3. Επιστρέφοντας απ’ το Σταθμό, είμαι σε κάτι στενάκια από κάτω. Μπαίνοντας σ’ ένα στενό, βλέπω ένα ζευγάρι να ‘χουν στήσει καρέκλες, καταλαμβάνοντας όλο το στενό, και να κάθονται. Με λίγους γρήγορους υπολογισμούς, καταλαβαίνω ότι χωράω πίσω απ’ τη γυναίκα. Όπως πάω από πίσω της, σκύβει μπροστά και πιάνει την καρέκλα της για να τη μετακινήσει. Της λέω: «Χωράω, μην ενοχλείστε! Ευχαριστώ και καλή σας μέρα.» Απαντάει ο άντρας: «Να ‘σαι καλά, παλληκάρι.»


  4. Βγαίνω στο νέο ποδηλατόδρομο της παλιάς παραλίας. Με το που μπαίνω μέσα, κάποιο περαστικό αυτοκίνητο με κορνάρει. Τον αγνοώ, καταλαβαίνοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ενοχλήσω. Μου φωνάζει: «ΤΗ ΣΑΚΟΥΛΑ!» Κοιτάω πίσω και βλέπω ότι η σακούλα με τα βιβλία που είχα βάλει στη σχάρα του ποδηλάτου είχε πέσει κάτω. Τον ευχαριστώ και πάω να τα μαζέψω.


  5. Ποδηλατώ επιστρέφοντας απ’ την Τούμπα. Στο δρόμο είμαι μόνο εγώ κι ένα αυτοκίνητο ακόμα, το οποίο κάνει κύκλο γι’ αναστροφή. Διαπιστώνω ότι αν συνεχίσουμε αμφότεροι όπως πάμε θα συγκρουστούμε· παρ’ όλ’ αυτά, λέω «Δεν μπορεί, θα με δει.» Πλησιάζω, δε σταματάει… πλησιάζω, δε σταματάει… καλά, ΟΚ, φρενάρω εγώ κάνα δίμετρο πριν τη συνάντησή μας. Λίγα dt αργότερα με προσέχει και τσαρουχώνει τα φρένα. Του κάνω νόημα να περάσει, μιας και είχα ήδη σταματήσει· επιμένει να περάσω εγώ, οπότε τον ευχαριστώ και φεύγω.


  6. Ποδηλατώ στη Βασιλίσσης Όλγας. Όπως πλησιάζω στη Σχολή Τυφλών, τέσσερα ζώα, δύο δίποδα και δύο τετράποδα ένα ζευγάρι περνάει το δρόμο με τα δύο σκυλιά του, λυτά. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να συγκρουστούμε, αλλά θεωρώ πολύ βολικότερο το να κάνουν αυτοί λίγα βήματα στο πλάι παρά το να πεταχτώ εγώ στη μέση του δρόμου ή να φρενάρω, οπότε συνεχίζω ευθεία σταματώντας απλώς γι’ ασφάλεια το πετάλι ώστε να περιμένω να δω τι θα κάνουν. Πλησιάζουν, πλησιάζουν… στο τέλος, οι άνθρωποι σταματούν, αλλά τα σκυλιά όχι, με αποτέλεσμα δεξιά να ‘χω παρκαρισμένα αυτοκίνητα, αριστερά ανθρώπους, και ευθεία τα σκυλιά. Τσαρουχώνω τα φρένα (παρασέρνοντας μάλιστα λίγα εκατοστά το ένα απ’ τα δύο σκυλιά) και κοιτάω με δολοφονικό ύφος τον τύπο. «Συγγνώμη… συγγνώμη!» Δίνω τόπο στην οργή, του εύχομαι καλό απόγευμα και φεύγω.


  7. Ποδηλατώ στην Εγνατία. Κάποια στιγμή προσέχω ένα άλλο αυτοκίνητο, αφ’ ενός ύποπτα κοντά μου, αφ’ ετέρου ύποπτα στην ίδια ταχύτητα με μένα. Φρενάρω για να τον αφήσω να προσπεράσει, δε δράττεται της ευκαιρίας. Τες πα, κάποια στιγμή πετυχαίνουμε κίνηση οπότε τον αφήνω πίσω και προχωράω. Λίγο αργότερα, με ξαναπροφταίνει, και κορνάρει λίγο και μου κάνει και νόημα. Δίνω σήμα ελιγμού στάθμευσης (=βραχίονας έξω και πήχυς κάτω) και σταματώ για να δω τι θέλει. Όπως αποδεικνύεται, όπως τον είχα προσπεράσει προ ολίγου στην κίνηση σκάλωσε ελαφρώς το πετάλι μου στο φτερό του, και φοβήθηκε ότι μπορεί το αυτοκίνητο να είχε ζημιά. Βεβαιωθήκαμε ότι δεν έγινε εν τέλει τίποτε, αποχαιρετηθήκαμε και φύγαμε. (Σχόλιο της μητέρας μου: «Να ξέρεις, δανεικό θα το ‘χε.»)


  8. Ποδηλατώ στη Δελφών. Προσπερνώντας ένα ταξί στην κίνηση σκαλώνει, όπως και στο προηγούμενο περιστατικό, το πετάλι μου ελαφρώς στο φτερό του. Βγαίνει ο ταξιτζής και μου πιάνει τη ρόδα απ’ το ποδήλατο για να μ’ εμποδίσει να φύγω… τη στιγμή που προσπαθούσα να κάνω αναστροφή για να πάω να δω τι έγινε, οπότε σπαταλούσε και των δύο μας το χρόνο. Πάω δίπλα, μου δείχνει αυτός με θριαμβευτικό ύφος μία φθορά στην μπογιά πάνω απ’ το φτερό: «Τι είναι αυτό;;;» Απαντώ με ειλικρινή απορία: «Φτάνει τόσο ψηλά το πετάλι;» «Α ΠΑΑΙΝΕ ΡΕ! ΦΥΓΕ!» Υπακούω με περισσή ευχαρίστηση.


  9. Δύο φορές έτυχε κάποιος να με βρίσει επειδή ετόλμησα να βγω στην αριστερή λωρίδα όπως ετοιμαζόμουν να στρίψω. Την πρώτη φορά ήταν στη Δελφών, λίγο πριν το Δημαρχιακό Μέγαρο, και τη δεύτερη ήταν στην Εγνατία στο Σιντριβάνι. Στη Δελφών ήταν ένας τύπος με μαύρο τζιπάκι Porsche, απ’ αυτά που φοβάσαι μην τ’ ακουμπήσεις για να μην τους κάνεις δαχτυλιά, και στην Εγνατία ήταν ταξιτζής. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι και τις δύο φορές πρώτα με προσπέρασαν και μετά φρέναραν με το δρόμο άδειο μπροστά τους για να με βρίσουν. Τι να πω.


  10. Επιστρέφω απ’ την Τριανδρία. Μία γιαγιά διασχίζει το δρόμο χωρίς να κοιτάει πουθενά· εννοείται, για διάβαση και τέτοια φαιδρά ούτε λόγος. Περνώντας δίπλα της, της λέω: «Προσοχή, παρακαλώ.» Σταματάει και με κοιτάει σαστισμένη: «ΕΣΥ να προσέχεις!»

    Ηθικό δίδαγμα: Για τη σωματική ασφάλεια εκείνης της μίας γιαγιάς είμαι εγώ προσωπικά υπεύθυνος, να ξες.


  11. Ποδηλατώ σ’ ένα στενό. Μία κοπέλα περνάει το δρόμο· στα 2/3 του δρόμου περίπου σταματάει και ψαχουλεύει την τσάντα της. «Γούστο θα ‘χε να κάνει απότομα μεταβολή όπως περνάω πίσω της…» και μάντεψε! Έκανε αυτό ακριβώς. Είχα το νου μου οπότε της φώναξα και με είδε.


  12. Ανηφορίζοντας ένα στενό, στη διασταύρωση με ένα άλλο, είναι ακίνητο ένα αυτοκίνητο. Δεν ξέρω τι θέλει να κάνει, οπότε περνώ από πίσω του, ξέροντας ότι αυτό μου προσδίδει προτεραιότητα. Όπως περνάω, βλέπω να κάνει όπισθεν. Φωνάζω για να σταματήσει, αλλά… «ώπα… ΩΠΑ… ΩΠΑΑΑΑ!!» σταματάει στα 20 εκατοστά ξέρω γω. Βγαίνει και λέει: «Αφού με βλέπεις ρε γιατί περπατάς; Μαλάκα!» Μέσα από όλην την παράνοια, σταχυολογώ και απαντώ: «Δεν περπατάω, ποδηλάτης είμαι.»


  13. Ιδού το πιο παρανοϊκό πράγμα που έχω ζήσει ποτέ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

    Ποδηλατώ στην Εγνατία, και φτάνω στο φανάρι με της 3ης Σεπτεμβρίου. Έχει κόκκινο, οπότε σταματάω. Σημειωτέον: αμφότερες οι οδοί είναι διπλής κυκλοφορίας, οπότε εννοείται σε τέτοιες περιπτώσεις δεν πουλάμε μαγκιά. Λίγα δευτερόλεπτα αφότου ακινητοποιήθηκα, κάτι πέφτει πάνω στην πλάτη μου: γκντουφ. Γυρνάω, κοιτάω, βλέπω έναν άλλο ποδηλάτη, που μου λέει: «Σόρρυ ρε φίλε, δεν περίμενα ότι θα σταματήσεις.» (ΟΚ, αυτός ήθελε να στρίψει δεξιά, αλλα και πάλι…)

    Ηθικό δίδαγμα: ?????????!!?????!?!??!!!!???????


  14. Ποδηλατώ στη Βασιλίσσης Όλγας, βράδυ. Η δεξιά λωρίδα ήταν κλειστή, δε θυμάμαι για ποιο λόγο. Στη μεσαία είναι ένα αστικό, και ακριβώς από πίσω του είναι ένα αυτοκίνητο ακίνητο και περιμένει. Βγαίνω στην αριστερή λωρίδα για να προσπεράσω, και όπως προσπερνάω το αυτοκίνητο διαπιστώνω ότι κινείται και απέχει 20εκ από μένα. Ουρλιάζω, σταματάει, προσπερνάω και πάω στη δεξιά λωρίδα· όπως περνάει απ’ τη μεσαία λωρίδα ανταλλάσσουμε νεύματα απολογίας.

    Ηθικό δίδαγμα: Ως αμάξι μην αλλάζεις ποτέ λωρίδα χωρίς να κοιτάξεις, ως ποδηλάτης μην περνάς κοντά από άλλα αμάξια αν μπορεί να πεταχτούν μπροστά σου.


  15. Πηγαίνοντας απ’ το Σταθμό προς το κέντρο, μπαίνω στον ποδηλατόδρομο μπροστά στα Δικαστήρια. Ένα αμάξι χυμάει ξαφνικά στον ποδηλατόδρομο μπροστά μου, μούρη-με-μούρη. Φρενάρουμε αμφότεροι· κάθομαι και κοιτάω την οδηγώ, σκεπτόμενος ότι «Εγώ ανήκω εδώ, εσύ όχι». Την κοιτάω, με κοιτάει. Την κοιτάω, με κοιτάει, συνεχίζει λίγο αυτό το βιολί… στο τέλος μου δείχνει με το χέρι ότι θέλει να στρίψει στο πάρκιν. Περνάω απ’ το πλάι και σχολιάζω: «Αν ανάβατε και κάνα φλας…»


  16. Ποδηλατώ στην Όλγας, και προσπερνάω έναν άλλο ποδηλάτη. Με επαινεί: «Ωω, πας γρήγορα!» Το επόμενο φανάρι ήταν κόκκινο, οπότε σταματώ το πετάλι και πατάω λίγο φρένο για να κόψω ταχύτητα· αυτός με προσπερνάει και πάει να περάσει. Λίιιγο πριν ανάψει το πράσινο γι’ αυτόν, πάει να περάσει το φανάρι. Λίιιγο αφότου άναψε κόκκινο γι’ αυτήν, μία πεζή πετιέται στη διάβαση. Μετά από ένα πολύ εντυπωσιακό φρενάρισμα-τετακέ, καταλήγουν και οι δύο σώοι και ασφαλείς μεν, σχεδόν αγκαλίτσα δε. Σχολιάζω: «Είχατε και οι δύο κόκκινο… τώρα κατάλαβες γιατί εγώ έκοψα ταχύτητα;»

    Ηθικό δίδαγμα: Αν πρόκειται να κάνεις κάποιον επιθετικό ελιγμό, πρόσεξε τουλάχιστον πάρα πολύ μήπως έχει και κάποιος άλλος τριγύρω την ίδια φαεινή ιδέα με σένα.


  17. Κατηφορίζω ένα δρόμο στη Θέρμη, πλησιάζοντας μία κυκλική διάβαση. Λίγο πιο αργά απ’ όσο έπρεπε, διαπιστώνω ότι α) έχω STOP, β) έρχεται αυτοκίνητο, γ) ο δρόμος παραείναι στενός (και η ταχύτητά μου παραείναι μεγάλη) για να βγω δίπλα του. Τσαρουχώνοντας τα φρένα για να μην παρανομήσω, παρατηρώ ότι είχε σταματήσει για να με εξυπηρετήσει αν χρειαστεί. Του κάνω ένα νόημα κάτι ανάμεσα σε «ευχαριστώ» και «συγγνώμη»· ανταποδίδει και φεύγει.


  18. Φεύγοντας απ’ το ΚΤΕΛ, είμαι στην είσοδο του πάρκιν και περιμένω να φύγουν τα αυτοκίνητα για να μπω στο στενό που οδηγεί στην πόλη. Αδειάζει κάποια στιγμή ο δρόμος, με ένα αυτοκίνητο ίσα που να διαφαίνεται, και βγαίνω. Εν τέλει βγήκα λίγο πιο άτσαλα απ’ όσο ήλπιζα, αλλά ΟΚ, γι’ αυτό περίμενα να ‘χω άπλα. Με το που βγαίνω στο δρόμο και πιάνω τη δεξιά του άκρη, ακούω πίσω μου ένα φρενάρισμα. Λίγο πιο μετά, ένας οδηγός έρχεται δίπλα μου απ’ το αντίθετο ρεύμα και φωνάζει: «Μάστοραα! Θα σε σκοτώσω τζάμπα και θα πάω και φυλακήη!» Δεν είμαι σίγουρος πού αναφέρεται, οπότε αποφασίζω να περιμένω λίγο· άλλωστε, έρχεται προς αυτόν ένα λεωφορείο. Με το που διασταυρώνεται με το λεωφορείο φωνάζει «ΒΛΑΚΑΑΑΑ!» πάει από πίσω μου, και μετά προσπερνά τσατισμένος.


  19. Κατεβαίνω το τελευταίο τέταρτο της οδού Κηφισίας: Στενό και κατηφορικό. Πλησιάζω το φανάρι με τη Δελφών, το οποίο ήταν κόκκινο και ξέρω ότι διαρκεί και πολύ. Κόβω ταχύτητα ελπίζοντας ν’ ανάψει πράσινο χωρίς να χρειαστεί να φρενάρω. Από πίσω έρχεται άλλο αμάξι. Κορνάρει· δεν αντιδρώ. Μαρσάρει· δεν αντιδρώ. «Φιλαράκο, αυτό είναι εξυπνάδα τώρα;» Στο τέλος φτάνουμε στο φανάρι, ανάβει πράσινο, οπότε γκαζώνω.

    Ηθικό δίδαγμα: Μάλλον έπρεπε αν μη τι άλλο να τού ‘χα κάνει κάποιο νόημα ότι είδα το φανάρι και γι’ αυτό πάω σα σαλιγκάρι.


  20. Η αδερφή μου είναι με το ποδήλατο, ακίνητη. Φοράει φωσφοριζέ ρούχα και έχει ανακλαστικά και φώτα. Ένας τύπος απλά βάζει όπισθεν και κοντεύει να πέσει πάνω της, και αυτή παρά τρίχα τον αποφεύγει. «Συγγνώμη κοπελιά, δε σε είδα.»

    Ηθικό δίδαγμα: Κάποιοι άνθρωποι απλά δε βλέπουν. Βλέπε εσύ και για τους δύο καλού-κακού.

Bug of the day: 2019-07-25

This was actually Sebastian’s bug. He was having a crash caused by an invalid timecode. Now, timecodes are just hours:minutes:seconds:frames labels for each video frame. His code was ending up with a timecode of something like 45:87:84:31. Yes, that’s 87 minutes and 84 seconds. Also 31 frames at 30 fps.

He wondered where such a very invalid timecode might come from, then he noticed he had LTC input accidentally turned on. LTC gets an audio signal as an input and converts that signal into a timecode. It was turned on accidentally, no microphone connected, so he was picking up the music he was playing as “Monitor of sound card”.

He tried reproducing it but failed. Then I looked at him and suggested that he tries the previous song again… And, kaboom! That particular song had the ability to generate crazy timecodes.

The fix is here: https://gitlab.freedesktop.org/gstreamer/gst-plugins-bad/commit/aafda1c76f4089505e16b6128f8b80ab316ab2f0

Picky eating

You know how sometimes children refuse to eat a specific kind of food for no apparent reason? I’ve been “blessed” with this as an adult. Quite often, there’s a very good reason, they’re just not self-aware enough to express it.

At least, I was not, until I was in my late 20’s. One day, I asked my brother “hey, how do peppers taste for you?”. Knowing me well enough, he figured that I must have a good reason to ask, so he answered honestly: “refreshing, and a bit spicy”. My immediate reply was “wait, so they’re not bitter?”. On that day, I realised that the reason I couldn’t eat peppers was that most other people perceive a completely different taste than I do. For me, they’re like distilled bitterness. Yes, red ones too. Yes, even the rice cooked inside of a stuffed pepper. Yes, I’ve tried it several times.

Since then, I started experimenting by re-adding previously banished foods to my diet. Most people dislike okra because it’s hairy and slimy, though this isn’t the case if it’s prepared correctly. The okra I tried in India was neither hairy nor slimy. Just extremely bitter. Okay, back to not eating it, I guess. Aubergines, on the other hand, were a pleasant surprise. They can be non-bitter sometimes, especially the white, green, or stripy ones. It also depends on the way they’re cooked. I still don’t rely on them for a meal, but I take one bite or two.

When I was a child, I used to pick both mushrooms and peppers out of my pizza. Later on, I started tolerating and even liking mushrooms. My body could still sometimes say “okay that’s it, no more mushrooms for this meal”, and in those cases I’d shrug and finish my meal with something else that was on the table. Except that one day where I was strictly fasting and my only office lunch contained mushrooms. I tried force-feeding myself and my body rejected them quite strongly. Right, no lunch for me today, I guess.

Later on, I found a nice shop that was selling delicious mushrooms of their own production. It was both fasting and mushroom season, so I was happily having mushrooms at least a couple of times per week. Until it happened. I couldn’t finish that meal, and the no-mushrooms-please sensation didn’t just go away. I then remembered that friend of mine who always said she couldn’t have mushrooms, and asked her why. “They make me gag”, she said. Yep, sounds familiar!

It’s been a few years since then, and I’ve come to slightly tolerate them after a long abstinence period. I can have mushrooms on my pizza, if they’re sliced thinly enough, though I might still stop halfway and start removing them. If someone tells me “these mushrooms are delicious”, I might take a bite and say “yes, indeed!”, but not a second one. A quick internet search told me about “sensory processing disorder”, though I haven’t researched it further.

As a conclusion, all I have to say is: Give those children a break. If they’re refusing to eat something, try asking them why, you’re helping them. Just no pressure. Would you eat food sprinkled with the most bitter medicine you’ve ever tasted, or food that triggers your gag reflex? In most cases, they can avoid those foods and still have a balanced diet.

Το Κρασάκι του Τσου στα ελληνικά

(Η παρούσα ανάρτηση είναι μια ευγενική χορηγία του αδερφού μου)

Πριν κάμποσον καιρό, μιλούσα με ένα γνωστό μου για τα χόμπι μας. Του ανέφερα λοιπόν ότι στο παρελθόν είχα μεταφράσει γιαπωνέζικα κόμικς. Μου θύμισε λοιπόν ένα αστείο βίντεο που είχε δει, με τίτλο «το κρασάκι του Τσου», που είχε παρακουσμένους Ελληνικούς στίχους για το τραγούδι «Σούρα νο Χάνα» (=το άνθος της σφαγής) της Κάτζι Μέικο. Οπότε μου είπε «Εγώ θέλω να μεταφράσεις αυτό!» και εγώ δέχθηκα την πρόκληση.

Η προφανής επιλογή θα ήταν να κοιτάξω τις μεταφράσεις στα Αγγλικά και να βασίσω τη δική μου μετάφραση σε αυτές. Προς έκπληξή μου, όμως, όχι μόνο οι Αγγλικές μεταφράσεις ήταν τρία-πουλάκια-κάθονταν, μέχρι και οι μεταγραφές σε romaji είχαν λάθη. Οπότε, λέω, θα το μεταφράσω απ’ την αρχή.

Το μετάφρασμα παρατίθεται.

Ένα νεκρό πρωινό, το χιόνι πέφτει ενταφιάζοντας τα πάντα
Ακούγονται μόνο αδέσποτα σκυλιά που ουρλιάζουν και τα τσόκαρά* μου που τρίζουν.
Περπατώ μελετώντας το βάρος της θείας δίκης
Μια ομπρέλα σα στόχος αγκαλιάζει το σκότος
Περπατώ στο δρόμο της ζωής, ως γυναίκα που έχει εδώ και καιρό αποτινάξει τα δάκρυά της.

Στους μαιάνδρους του ποταμού, ο πυρσός του ταξιδιού σιγά-σιγά αμυδραίνει
Ο παγωμένος γερανός*² δεν κινείται, ο άνεμος κι η βροχή μαίνονται
Η παγωμένη επιφάνειά του αντανακλά μαλλιά ατημέλητα.
Μια ομπρέλα σα στόχος, δε δείχνει ούτε δάκρυα
Περπατώ στο δρόμο της εκδίκησης, ως γυναίκα που έχει εδώ και καιρό αποτινάξει την καρδιά της.

Και τσίπα, και συναισθήματα, και δάκρυα και όνειρα
και το χθες και το αύριο, ανούσιες λέξεις.
Ως γυναίκα που έχει εγκαταλείψει το κορμί της στο ποτάμι της εκδίκησης,
τα έχω αποτινάξει όλα εδώ και καιρό.

* geta
*² (εννοεί το πουλί, όχι το μηχάνημα)

Translation of Shura no Hana

(This post was written by my brother, I’m just posting it here)

A while ago, an acquaintance and I were talking about our hobbies; I mentioned to him that I’ve translated Japanese comics in the past. He recalled a funny video he’d seen, titled “to krasaki tou tsou”, which consisted of misheard Greek lyrics of Kaji Meiko’s “Shura no Hana”. So he said “Dude, why not translate that one then?”. I thought “Challenge accepted!”

My first option, of course, was to take a look at English translations and base my own Greek translation on them. Imagine my surprise, then, when I realised that not only were the translations I found incorrect, even the transcriptions to romaji had mistakes.

With that in mind, I decided to translate it from scratch to both languages. The English version can be found below.

In a dead morning, the snow falls burying everything
All that’s heard is the howls of stray dogs and the creaks of my clogs*.
I walk whilst contemplating the weight of karma
A bull’s-eye-pattern umbrella embraces the darkness
I walk on the way of life, as a woman that has long since thrown her tears away

Atop the river that snakes around, my journey’s light fades away
The frozen crane*² sits still while the wind and rain howl.
The frozen water surface reflects unkempt hair
A bull’s-eye-pattern umbrella hides even my tears
I walk on the way of revenge, as a woman that has long since thrown her heart away

Honour and sentiment, tears and dreams,
yesterday and tomorrow, all empty words.
As a woman that has abandoned her body to the river of revenge,
I’ve long since thrown them all away.

* geta
*² (the bird, not the machine)

Bug of the day: 2018-07-12

I was alerted that there was a bug with the new build: Audio/video data didn’t seem to be flowing into the pipeline. Okay, no big deal, let’s enable logging and see where the data goes, right?… Except that enabling logging made the bug go away. The default debug level is *:3, which means “3 everywhere”. If I enabled “*:3,GST_PADS:6” (which means 6 in GST_PADS, 3 everywhere else), the bug disappeared. Same with “*:3,GST_EVENT:6”, which is really a lightweight logging change in our pipeline. Hmm, a tricky race condition. Then I made a typo and enabled something equivalent to “*:3,non_existent_category:6” for logging – which means “have a debug level of 3 everywhere, except in that category which doesn’t exist anyway, where it will be 6”. The bug was not present. We had pretty much the definition of a Heisenbug, where if we as much as sneezed next to the logs, the bug disappeared. How on Earth is one supposed to debug this?

The next thing to try would maybe have been to roll back recent changes and see if they made a difference. Except there were no recent changes in the code. The only thing changed was something in the build system. So, depending on how the code was built, it would or wouldn’t demonstrate the bug. But the bug would show up only without any attempt at enabling any logging.

After some time spent barking up wrong trees, waiting for builds to finish, and trying to figure out the way to reduce the build waiting time, I realised that the problem was essentially the following: The driver was delivering buffers into the GStreamer element, but those buffers were apparently failing to arrive a bit further downstream. A backtrace showed me that the buffers were also not being queued up somewhere. So, if they are produced at the source, not arriving where they were supposed to arrive, and also not piling up anywhere, something in the middle must be dropping them.

I searched the code for pad probes that could be dropping the buffers, but there were none. I also looked at the elements between the source and the one that was missing the buffers, and they were all harmless. Some closer examination showed me that the buffers were even failing to exit the source element. So, something inside the source element must be secretly swallowing up the buffers.

Now, the GStreamer Decklink source element has a property that says “drop this much time when you first start up the element”. A closer look inside the logs revealed that this was indeed the culprit: it was waiting for the first (approximately) 40 hours since start-up until it would start outputting buffers. I looked inside the code that sets this property: it was set to one second. Hard-coded. As in, 1000000000 nsec. I would set that 64-bit property to literally 1000000000, and it would receive a huge number on the other side.

The key word there was “literally”. I tried casting the literal 1000000000 to a 64-bit integer and it worked!

The argument was passed as part of a vararg function (variable number of arguments, NULL-terminated). Those aren’t automatically cast to 64-bit if needed. The result was that the machine was taking 1000000000 as the low 32-bit part, and the high 32-bit part would be completed by whatever garbage was in the register at the time. And that’s how you accidentally convert 1 second to 40 hours!

How to make a cat want to leave a place

TL;DR: Burn a lot of incense. The cat won’t like the smoke and will leave voluntarily.

What actually happened: One of the cats (a particularly antisocial and uncooperative one) ripped apart the mosquito net at one of the basement windows and jumped inside to give birth to her kittens. She chose a particularly fluffy place as her new nest: on top of some carpets we had stored there. It was also right next to the boiler for the petrol heating that we have.

Leaving the cat there would probably mean that the carpets would eventually need to be thrown away, not to mention that the whole basement would smell badly. What’s worse: my parents had to leave for a few days. If they left the window open, the cat would be able to jump in and out, but so would the thieves. If they closed it, she’d be so upset that she might as well rip everything apart. Furthermore, she was already quite ill-tempered before, and she became particularly aggressive when she had to protect her babies, so grabbing her to take her out by force was out of the question. We tried sprinkling some vinegar and even some bleach on safe places, in case the smell became too unpleasant, but it didn’t seem to work.

A friend suggested to light a fire and let the cat leave because of the smoke. However, a room full of carpets and a petrol boiler wasn’t exactly the safest place for a fire. I told my parents and they thought about burning some incense. That made the cat bring the babies into another room, but still inside the basement. Some progress here: we had saved the carpets from the cats, but we’d still have to leave a way in and out for her – and the thieves.

However, that other room made it much easier to burn A LOT of incense, without having to put it on places that would risk being accidentally knocked over by an upset cat, and also without risking to burn carpets below. At the end it was successful: she was successfully seen outside the basement! The kittens weren’t seen or heard outside the basement, but they also weren’t seen or heard inside, so it’s safe to assume that she finally brought them outside.